Terug in België! Alhoewel het fantastisch aanvoelt om je familie en vrienden terug te zien laat ik toch voor altijd een deel van mij achter in Izmir. Letterlijk vertaalt zich dat in enkele kilo's die daar verloren zijn, figuurlijk in een vrij melodramatische omschrijving: ik heb daar de tijd van mijn leven gehad!
Excuses voor voorgaande zin, maar ik weet niet hoe ik het anders beknopt kan samen vatten. Er zijn vriendschappen gesloten voor het leven, die gepaard gingen met de belofte naar hun trouwfeest te komen. Wanneer gaat een mens anders eens naar Korea?
Waarschijnlijk ga ik ooit terug naar Izmir, ik kan me perfect vinden in de Turkse manier van leven. Misschien verbaast u dat niet.
Het zonnige weer, de palmbomen langs de boulevards,... Zaventem zette me weer met beide voeten op de grond. Het is voorbij. Ik hoop dat u genoten hebt van mijn belevenissen. Dit is ook het einde van deze blog: ik zie geen enkele zinvolle reden om deze voort te zetten in België. Hij zal wel nog even online blijven staan. U was een fijne lezer.
maandag 17 mei 2010
vrijdag 14 mei 2010
Afscheid nemen bestaat niet
Het allerlaatste weekend is ingezet. Deze week was hectisch: examens afleggen, lesgeven maar vooral de papierberg weggewerkt en ondertekend krijgen. We klagen echter niet: het is mooi geweest. Ik heb vele mensen al bedankt, afscheid genomen van leerlingen en stageleerkrachten, etc. en daarbij lustig rondgestrooid met Belgische chocolade. Ze hebben hier in Turkije nogal een zwak voor zoetigheid dus dat zat wel snor.
Vanavond nog een laatste keer met de erasmussers genieten van de zonsondergang langs de baai, uiteraard met een pintje in de hand. Nu zal het echter een glas Duvel of Blauwe Chimay zijn, eens zien hoe het hen zal bevallen. Ergens ben ik er zéér gerust in. Dan nog wat lurken aan een nargile ( waterpijp) en ik ben klaar om te vertrekken.
Zaterdag staat op het programma: mijn bagage in gereedheid brengen, originele souvenirs kopen, afscheid nemen van de Turkse vrienden in de peda en het grote "Pest-eens-een-Koreaan"-plan in werking stellen. Mijn kamergenoot zal zich mijn vertrek nog lang heugen wanneer hij 's morgens door heeft dat ik met de helft van zijn kledij op het vliegtuig zit, zijn schoenen in de diepvries zitten en de andere helft van zijn kledij ad random uitgedeeld is in de peda. Ergens vind ik genoegdoening in de gedachte dat hij misschien hetzelfde zou bekokstoofd hebben in mijn plaats.
Vanavond nog een laatste keer met de erasmussers genieten van de zonsondergang langs de baai, uiteraard met een pintje in de hand. Nu zal het echter een glas Duvel of Blauwe Chimay zijn, eens zien hoe het hen zal bevallen. Ergens ben ik er zéér gerust in. Dan nog wat lurken aan een nargile ( waterpijp) en ik ben klaar om te vertrekken.
Zaterdag staat op het programma: mijn bagage in gereedheid brengen, originele souvenirs kopen, afscheid nemen van de Turkse vrienden in de peda en het grote "Pest-eens-een-Koreaan"-plan in werking stellen. Mijn kamergenoot zal zich mijn vertrek nog lang heugen wanneer hij 's morgens door heeft dat ik met de helft van zijn kledij op het vliegtuig zit, zijn schoenen in de diepvries zitten en de andere helft van zijn kledij ad random uitgedeeld is in de peda. Ergens vind ik genoegdoening in de gedachte dat hij misschien hetzelfde zou bekokstoofd hebben in mijn plaats.
zondag 9 mei 2010
De berichtgeving
Komende week zal ik u moeten teleurstellen. De drukste week in drie maanden breekt namelijk aan. Lesgeven, examens afleggen, projecten afwerken en de papierberg waar Artevelde zich in specialiseert ingevuld zien te krijgen. Afscheid nemen van vrienden, mensen nog eens gaan bedanken,... niet minder belangrijk. De temperaturen werken alvast niet mee, voor woensdag voorspellen ze 30°. Dan nog eens in het favoriete restaurant 'Nil Pide' gaan tafelen, waar we de garçon uiteraard met voornaam aanspreken. Een vriendelijke jongen, die Mustafa. Ten slotte nog wat originele souvenirs kopen. Stuur me gerust een mailtje met verzoeken.
vrijdag 7 mei 2010
How do you like your dog?
Toen we in Istanbul waren had mijn Koreaanse reisgenoot nog een belofte in te lossen. Hij ging me namelijk meenemen naar een Koreaans restaurant. Wegens een verloren weddenschap mocht hij ook nog de rekening van meer dan € 50 betalen maar goed, dat is naast de kwestie.
Hoeveel Koreaanse restaurants kent u in België? De Japanse en Chinese keukens, die dringen wel tot bij ons door, althans in gemodificeerde versie. Het was dus met veel nieuwsgierigheid dat ik aan tafel schoof. Een goed teken was dat er vele Koreaanse toeristen aanwezig waren. Ze lieten het zich duidelijk smaken, qua benchmark kan dat tellen.
Als hapjes vooraf kregen we verschillende groenten zoals zoete aardappel in blokjes en Kimschi, het meest gegeten bijgerecht in de Koreaanse keuken. Gefermenteerde, pikante groeten. Vezelig zoals andijvie. Het scherpte de honger in elk geval aan.
Dan was het tijd voor de Bulgogi, sneetjes sirloin gemarineerd in sojasaus, look, sesamolie en suiker worden krokant gebakken en geserveerd met kropsla, rijst en een pikante groentesoep. Je begint met een blad sla in je handpalm te leggen, gevolgd door wat rijst en bulgogi op de sla. Dan rol je het slablad toe en steek je het indien mogelijk in éen keer in je mond. Het smaakresultaat is echt fantastisch.
Soju was de begeleidende drank bij de maaltijd. Deze Koreaanse vodka met een alcoholpercentage van 22° wordt bijgeschonken in shotglaasjes die je samen met je disgenoten leegdrinkt, uiteraard telkens in éen teug. Begeleider van een lekkere maaltijd.
Wat me opviel aan de Koreaanse keuken was het gebruik van veel groeten bij de maaltijd en de pittigheid van de gerechten. Na mijn twee stokjes definitief weggelegd te hebben stond mijn mond in brand, gelukkig was er nog vodka. Het leek me ook een gezondere keuken dan de Chinese, waar bindmiddelen en olie gefundenes fressen zijn.
Hoeveel Koreaanse restaurants kent u in België? De Japanse en Chinese keukens, die dringen wel tot bij ons door, althans in gemodificeerde versie. Het was dus met veel nieuwsgierigheid dat ik aan tafel schoof. Een goed teken was dat er vele Koreaanse toeristen aanwezig waren. Ze lieten het zich duidelijk smaken, qua benchmark kan dat tellen.
Als hapjes vooraf kregen we verschillende groenten zoals zoete aardappel in blokjes en Kimschi, het meest gegeten bijgerecht in de Koreaanse keuken. Gefermenteerde, pikante groeten. Vezelig zoals andijvie. Het scherpte de honger in elk geval aan.
Dan was het tijd voor de Bulgogi, sneetjes sirloin gemarineerd in sojasaus, look, sesamolie en suiker worden krokant gebakken en geserveerd met kropsla, rijst en een pikante groentesoep. Je begint met een blad sla in je handpalm te leggen, gevolgd door wat rijst en bulgogi op de sla. Dan rol je het slablad toe en steek je het indien mogelijk in éen keer in je mond. Het smaakresultaat is echt fantastisch.
Soju was de begeleidende drank bij de maaltijd. Deze Koreaanse vodka met een alcoholpercentage van 22° wordt bijgeschonken in shotglaasjes die je samen met je disgenoten leegdrinkt, uiteraard telkens in éen teug. Begeleider van een lekkere maaltijd.
Wat me opviel aan de Koreaanse keuken was het gebruik van veel groeten bij de maaltijd en de pittigheid van de gerechten. Na mijn twee stokjes definitief weggelegd te hebben stond mijn mond in brand, gelukkig was er nog vodka. Het leek me ook een gezondere keuken dan de Chinese, waar bindmiddelen en olie gefundenes fressen zijn.
donderdag 6 mei 2010
International Fair
Vandaag was het de internationale beurs in onze universiteit. Per land kregen we een tafel toegewezen, die ik graag deelde met de Franse meisjes in het kader van bilateraal overleg (lees: uiterlijk). We werden verwacht vragen te beantwoorden en een typisch gerecht klaar te maken. Het is ook vanzelfsprekend dat ik naast de Belgische vlag die we kregen een Vlaamse leeuw heb gehangen.
Gemotiveerd was ik in verschillende supermarkten al gaan zoeken naar iets bruikbaars. Tomaat crevettes? Garnalen hebben ze hier niet. Zo een klein tomaatje gevuld met een paar garnalen en mayonaise, altijd lekker. Helaas, het heeft niet mogen zijn. Het volgende idee was ook haalbaar: asperges op zijn Vlaams. Uiteraard nergens asperges te verkrijgen, noch in blik noch vers. Uiteindelijke aankoop: chocolade van Milka. Absoluut niet Belgisch en zelfs niet eens lekker, maar het kwam het dichtste in de buurt.
Maak je gedurig alle Turkse gasten en professoren wijs dat ze Belgische chocolade eten, staat er dan plots een cameraploeg van TRT ( Turkse nationale televisie) voor je neus. Dit gepaard gaande met het plotse besef dat het Milka-logo op elk blokje chocolade stond afgebeeld kon wel eens vrij nefast zijn voor mijn geloofwaardigheid. Drukte voor niets zo bleek. De journalist proefde en vond het lekker terwijl ik bittere tranen weende bij de teloorgang van de kwaliteitsjournalistiek.
Gemotiveerd was ik in verschillende supermarkten al gaan zoeken naar iets bruikbaars. Tomaat crevettes? Garnalen hebben ze hier niet. Zo een klein tomaatje gevuld met een paar garnalen en mayonaise, altijd lekker. Helaas, het heeft niet mogen zijn. Het volgende idee was ook haalbaar: asperges op zijn Vlaams. Uiteraard nergens asperges te verkrijgen, noch in blik noch vers. Uiteindelijke aankoop: chocolade van Milka. Absoluut niet Belgisch en zelfs niet eens lekker, maar het kwam het dichtste in de buurt.
Maak je gedurig alle Turkse gasten en professoren wijs dat ze Belgische chocolade eten, staat er dan plots een cameraploeg van TRT ( Turkse nationale televisie) voor je neus. Dit gepaard gaande met het plotse besef dat het Milka-logo op elk blokje chocolade stond afgebeeld kon wel eens vrij nefast zijn voor mijn geloofwaardigheid. Drukte voor niets zo bleek. De journalist proefde en vond het lekker terwijl ik bittere tranen weende bij de teloorgang van de kwaliteitsjournalistiek.
maandag 3 mei 2010
Istanbul (slot)
De laatste dag in Istanbul, het moest er ooit van komen natuurlijk. Ons programma stelde niet veel voor omdat we de twee voorgaande dagen vrij productief waren geweest. De Grote Bazaar bleek om te beginnen gesloten. Deze oude markt is vrij berucht / bekend in Istanbul. Dan maar naar de restanten van de oude Aquaduct, die drinkwater over een afstand van ongeveer 18 kilometer transporteerde naar de stad. Er bleef niet veel meer van over, maar als je er passeert: waarom eens niet gaan kijken.
Het grootste deel van de (na)middag hebben we ons bezig gehouden met een historische wandeling, mijn opleiding en interesse indachtig. De ooit driedubbele omwalling van Constantinopel / Byzantium hebben we gevolgd van de Gouden Hoorn tot aan de Zee van Marmara. Deze fortificaties sluiten nog altijd het schiereiland af en zijn ongeveer een zestal kilometer lang. Vreemd maar charmant was het feit dat kleine boertjes tussen de muren in akkers beploegden en groeten teelden. Het maakt een aubergine zovele malen interessanter. Alweer geen toeristen te zien trouwens, die troepen allemaal samen bij de Hagia Sofia.
Stonden we aan de Zee van Marmara, viel ons de vloot van olietankers en containerschepen op. Ze worden schijnbaar expres uit het zicht gehouden van de duizenden toeristen aan de andere kant van het schiereiland. Helaas moest er nog terug worden gewandeld naar de binnenstad, waar een shuttle-bus ons ging komen oppikken. Deze voerde ons naar de autobus, waar ons een oncomfortabele busreis wachtte van een negental uur.
Deze ochtend om 6u35 aangekomen in Izmir. Deze patser slaagde er zelfs nog in om de les Engelse literatuur van 9u00 bij te wonen. Als interne motivatie zou ik een enorme wilskracht durven opgeven. Als externe een limiet aan uren die je kan spijbelen waar ik net boven zou komen te zitten, moest ik niet opgedaagd zijn deze ochtend. Er bestaan nog helden...
Het grootste deel van de (na)middag hebben we ons bezig gehouden met een historische wandeling, mijn opleiding en interesse indachtig. De ooit driedubbele omwalling van Constantinopel / Byzantium hebben we gevolgd van de Gouden Hoorn tot aan de Zee van Marmara. Deze fortificaties sluiten nog altijd het schiereiland af en zijn ongeveer een zestal kilometer lang. Vreemd maar charmant was het feit dat kleine boertjes tussen de muren in akkers beploegden en groeten teelden. Het maakt een aubergine zovele malen interessanter. Alweer geen toeristen te zien trouwens, die troepen allemaal samen bij de Hagia Sofia.
Stonden we aan de Zee van Marmara, viel ons de vloot van olietankers en containerschepen op. Ze worden schijnbaar expres uit het zicht gehouden van de duizenden toeristen aan de andere kant van het schiereiland. Helaas moest er nog terug worden gewandeld naar de binnenstad, waar een shuttle-bus ons ging komen oppikken. Deze voerde ons naar de autobus, waar ons een oncomfortabele busreis wachtte van een negental uur.
Deze ochtend om 6u35 aangekomen in Izmir. Deze patser slaagde er zelfs nog in om de les Engelse literatuur van 9u00 bij te wonen. Als interne motivatie zou ik een enorme wilskracht durven opgeven. Als externe een limiet aan uren die je kan spijbelen waar ik net boven zou komen te zitten, moest ik niet opgedaagd zijn deze ochtend. Er bestaan nog helden...
zaterdag 1 mei 2010
Istanbul (2)
Deze morgen alweer vroeg uit de veren, er moest namelijk een pak gewandeld worden. We staken de Gouden Hoorn over via een brug waar een vijfhondertal vissers naast elkaar hun hobby of metier uitoefenden. Ze haalden kleine visjes boven, niet groter dan een ansjovis en blijkbaar een regionale specialiteit. Wij gingen echter verder naar de Galata-toren. Een kolos van 62 meter hoogte, gebouwd door de Byzantijnen, met een enorm panorama.
Toen we op wandel waren naar het Dolmabahce - paleis viel ons de aanwezigheid op van een leger aan politie-agenten, in volledige bewapening. In de winkelstraat met de consulaten van Nederland en Zweden schatte ik het aantal politiemannen op een kleine duizend, geen betoger te zien nochtans. Wat verder drong het door, 1 mei. We zaten opeens vast tussen duizenden socialisten en communisten van de TKP, de Turkse Communistische Partij. Bij het horen van de internationale begon mijn maag al te keren. Zo vlug mogelijk hieruit geraken was de boodschap. Ik las net online dat er 20.000 politie-agenten opgetrommeld waren voor de 200.000 demonstranten bij de orde te houden. Het ging er allemaal vredig aan toe.
Gelukkig vonden we het Dolmabahce - paleis aan de Bosporus. Een 19de-eeuwse nabootsing van Versailles, alleen een stuk kleiner. Rococo is de alomtegenwoordige stijl in dit luxueuze rustoord. Een aanrader, al vond ik topkapi wel mooier.
Daarna nog een boottocht gemaakt noordwaarts onder de brug door richting Rumeli, het kasteel dat door de Ottomanen gebouwd werd om de toegang tot de Bosporus te controleren. Byzantium was op dat moment nog net niet in hun handen gevallen.
Hier houdt ons programma voor vandaag ermee op. De Koreaan moet me wel nog een maaltijd wegens een verloren weddenschap. Uiteraard kies ik een duur restaurant.
Toen we op wandel waren naar het Dolmabahce - paleis viel ons de aanwezigheid op van een leger aan politie-agenten, in volledige bewapening. In de winkelstraat met de consulaten van Nederland en Zweden schatte ik het aantal politiemannen op een kleine duizend, geen betoger te zien nochtans. Wat verder drong het door, 1 mei. We zaten opeens vast tussen duizenden socialisten en communisten van de TKP, de Turkse Communistische Partij. Bij het horen van de internationale begon mijn maag al te keren. Zo vlug mogelijk hieruit geraken was de boodschap. Ik las net online dat er 20.000 politie-agenten opgetrommeld waren voor de 200.000 demonstranten bij de orde te houden. Het ging er allemaal vredig aan toe.
Gelukkig vonden we het Dolmabahce - paleis aan de Bosporus. Een 19de-eeuwse nabootsing van Versailles, alleen een stuk kleiner. Rococo is de alomtegenwoordige stijl in dit luxueuze rustoord. Een aanrader, al vond ik topkapi wel mooier.
Daarna nog een boottocht gemaakt noordwaarts onder de brug door richting Rumeli, het kasteel dat door de Ottomanen gebouwd werd om de toegang tot de Bosporus te controleren. Byzantium was op dat moment nog net niet in hun handen gevallen.
Hier houdt ons programma voor vandaag ermee op. De Koreaan moet me wel nog een maaltijd wegens een verloren weddenschap. Uiteraard kies ik een duur restaurant.
vrijdag 30 april 2010
Istanbul
Vanmorgen na een busrit van een tiental uur aangekomen te Istanbul. Meteen na aankomst hebben we een hotel gezocht en gevonden in het centrum dat van prijs nog te aanvaarden was. Een twintig euro per nacht per persoon.
Na ons gerief gedumpt te hebben begonnen we met om 9 uur de Hagia Sofia te bezoeken. Deze kerk, dan moskee thans museum is echt gigantisch en een must, ook al staan verschillende delen in de steigers, zowel binnen als buiten. Hierna haastten we ons naar de Cami van Sultanahmet, beter bekend als de blauwe moskee. Deze is een duizendtal jaar jonger dan de Hagia Sofia en wordt vandaag wel nog gebruikt voor gebedsdiensten. Ook een aanrader en voor het geld hoef je het niet te laten, het is volledig gratis. Geen tijd om stil te gaan zitten, de ondergrondse cisterne moest bezocht worden. Dit kan enkel beschreven worden als een woud van zuilen, sfeervol verlicht en met twee mysterieuze Medusa-beelden.
Uit de vuist vlug een broodje met sesamzaad gegeten en op naar het hoogtepunt: Topkapi! Hier resideerde de Sultan met zijn hofhouding, inclusief harem. Prachtige vertrekken herbergen een schat aan juwelen en waardevolle voorwerpen uit langvervlogen tijden. Een diamant van 82 karaat, duizenden smaragden, goud, ... het komt niet op een kilo meer of minder. Het uitzicht op de Bosporus en de Gouden Hoorn - de inham die mede het schiereiland vormt - is beklijvend. Het hoeft geen betoog dat we 15 Turkse Lira met de glimlach hebben bijbetaald om de haremvertrekken te kunnen bezoeken. Dit is echt het mooiste deel van het Topkapi paleis, de concubines moest ik er wel bij fantaseren.
U denkt waarschijnlijk dat dit een mooi dagprogramma was maar de klok sloeg nu pas 13 uur. Wat nog volgde was het archeologisch museum, aan de voet van Topkapi. Een mooie collectie zonder meer. Hierna gingen we te voet naar de moskee van Sultan Suleyman de wetgever waar we zijn graf bezochten en het kerkhof, de moskee bleef echter gesloten wegens restauratiewerken. We waren daarna nog van plan om naar een Turkse hamam te gaan maar na lang overwegen hebben we het toch geschrapt. Hier in de binnenstad van Istanbul zijn het allemaal valkuilen voor de spenderende toerist. Een volledige service ( wassen, massage) zou gemakkelijk 50 euro kunnen kosten, in Izmir betaalden we er slechts 10. Jammer, architecturaal zijn deze van Istanbul schitterend, maar het is het geld niet waard. Zover het programma van vandaag, morgen zijn we er weer.
Na ons gerief gedumpt te hebben begonnen we met om 9 uur de Hagia Sofia te bezoeken. Deze kerk, dan moskee thans museum is echt gigantisch en een must, ook al staan verschillende delen in de steigers, zowel binnen als buiten. Hierna haastten we ons naar de Cami van Sultanahmet, beter bekend als de blauwe moskee. Deze is een duizendtal jaar jonger dan de Hagia Sofia en wordt vandaag wel nog gebruikt voor gebedsdiensten. Ook een aanrader en voor het geld hoef je het niet te laten, het is volledig gratis. Geen tijd om stil te gaan zitten, de ondergrondse cisterne moest bezocht worden. Dit kan enkel beschreven worden als een woud van zuilen, sfeervol verlicht en met twee mysterieuze Medusa-beelden.
Uit de vuist vlug een broodje met sesamzaad gegeten en op naar het hoogtepunt: Topkapi! Hier resideerde de Sultan met zijn hofhouding, inclusief harem. Prachtige vertrekken herbergen een schat aan juwelen en waardevolle voorwerpen uit langvervlogen tijden. Een diamant van 82 karaat, duizenden smaragden, goud, ... het komt niet op een kilo meer of minder. Het uitzicht op de Bosporus en de Gouden Hoorn - de inham die mede het schiereiland vormt - is beklijvend. Het hoeft geen betoog dat we 15 Turkse Lira met de glimlach hebben bijbetaald om de haremvertrekken te kunnen bezoeken. Dit is echt het mooiste deel van het Topkapi paleis, de concubines moest ik er wel bij fantaseren.
U denkt waarschijnlijk dat dit een mooi dagprogramma was maar de klok sloeg nu pas 13 uur. Wat nog volgde was het archeologisch museum, aan de voet van Topkapi. Een mooie collectie zonder meer. Hierna gingen we te voet naar de moskee van Sultan Suleyman de wetgever waar we zijn graf bezochten en het kerkhof, de moskee bleef echter gesloten wegens restauratiewerken. We waren daarna nog van plan om naar een Turkse hamam te gaan maar na lang overwegen hebben we het toch geschrapt. Hier in de binnenstad van Istanbul zijn het allemaal valkuilen voor de spenderende toerist. Een volledige service ( wassen, massage) zou gemakkelijk 50 euro kunnen kosten, in Izmir betaalden we er slechts 10. Jammer, architecturaal zijn deze van Istanbul schitterend, maar het is het geld niet waard. Zover het programma van vandaag, morgen zijn we er weer.
woensdag 28 april 2010
Mr. Sensitive
Onlangs had ik een uitermate fijne avond met drie Turkse meisjes, waarvan twee klasgenoten uit de Engelse les. De communicatie zat dus wel snor. Er werd een fles ouzo opengemaakt die ik meegebracht had uit Griekenland. Aangezien die iets zoeter en milder smaakt dan de typisch Turkse raki werd er stevig van gedronken.
In het begin werd er gewoon gezeverd en aan small-talk gedaan. Eenmaal de alcohol begon te werken begonnen ze over... politiek. 'What do you think about Atatürk?', vraagt éen van hen. Terwijl ik mijn antwoord probeer te formuleren zie ik een levensgrote poster van de man hangen in de kamer. Ik zou liegen moest ik zeggen dat dit mijn antwoord niet beïnvloed heeft.
Even later was ik zo ondoordacht om het oosten van Turkije, Koerdistan te noemen, waarop éen van de meisjes recht sprong van haar stoel en riep: 'Koerdistan bestaat niet!!!' Na uitvoerig excuseren en het bijgieten van ouzo toch nog uit deze crisis geraakt...
In het begin werd er gewoon gezeverd en aan small-talk gedaan. Eenmaal de alcohol begon te werken begonnen ze over... politiek. 'What do you think about Atatürk?', vraagt éen van hen. Terwijl ik mijn antwoord probeer te formuleren zie ik een levensgrote poster van de man hangen in de kamer. Ik zou liegen moest ik zeggen dat dit mijn antwoord niet beïnvloed heeft.
Even later was ik zo ondoordacht om het oosten van Turkije, Koerdistan te noemen, waarop éen van de meisjes recht sprong van haar stoel en riep: 'Koerdistan bestaat niet!!!' Na uitvoerig excuseren en het bijgieten van ouzo toch nog uit deze crisis geraakt...
maandag 26 april 2010
Resultaten
Volledig in het besef dat mijn erasmus-uitwisseling meer lijkt op een cultuurreis voor jongeren met overgewicht dan op een werk- en studieperiode, is het nu tijd om de resultaten te publiceren van mijn examens, om zo toch de klemtoon weer naar het schoolgebeuren te doen overhellen, in dit blogbericht welteverstaan.
Voor het vak 'Engelse poëzie' behaalde ik een score van 80 %, voor 'Engelse literatuur' kreeg ik vandaag mijn uitslag te horen: 84 %. Blijkbaar zat ik telkens ruim boven het klasgemiddelde, wat ik eerder aan mijn medestudenten wijt dan aan mijn studie-ijver. Vooral het contrast tussen Turkse jongens en meisjes lijkt groot. De meisjes met keurig nette notities, met de titels liefst in meerdere kleuren. Alle jongens met diezelfde keurige notities maar dan gekopiëerd, ondergetekende incluis. De Turkse jongens scoren dan ook iets lager dan de aanleggers van notities. Een natuurwet.
Stilaan nadert het moment van terugkeer, jammer, ook al verlang ik vele mensen terug te zien. Ik begon me echt thuis te voelen in Turkije. Het zal aanpassen worden: het voetpad weer gebruiken, een kruispunt niet dwars oversteken als voetganger,... De lijst is eindeloos. Wie weet zal ik zelf de imam missen die reeds om 6u30 zijn stem (lees: keelklanken) aanheft, het hoorde er allemaal bij. Maar alvorens we vertrekken toch nog het onderste uit de kan proberen halen, naar Turkije gaan zonder Istanbul en Cappadocië gezien te hebben is vrij schandalig. Daar moet nog een mouw aan gepast worden. We houden u op de hoogte.
Voor het vak 'Engelse poëzie' behaalde ik een score van 80 %, voor 'Engelse literatuur' kreeg ik vandaag mijn uitslag te horen: 84 %. Blijkbaar zat ik telkens ruim boven het klasgemiddelde, wat ik eerder aan mijn medestudenten wijt dan aan mijn studie-ijver. Vooral het contrast tussen Turkse jongens en meisjes lijkt groot. De meisjes met keurig nette notities, met de titels liefst in meerdere kleuren. Alle jongens met diezelfde keurige notities maar dan gekopiëerd, ondergetekende incluis. De Turkse jongens scoren dan ook iets lager dan de aanleggers van notities. Een natuurwet.
Stilaan nadert het moment van terugkeer, jammer, ook al verlang ik vele mensen terug te zien. Ik begon me echt thuis te voelen in Turkije. Het zal aanpassen worden: het voetpad weer gebruiken, een kruispunt niet dwars oversteken als voetganger,... De lijst is eindeloos. Wie weet zal ik zelf de imam missen die reeds om 6u30 zijn stem (lees: keelklanken) aanheft, het hoorde er allemaal bij. Maar alvorens we vertrekken toch nog het onderste uit de kan proberen halen, naar Turkije gaan zonder Istanbul en Cappadocië gezien te hebben is vrij schandalig. Daar moet nog een mouw aan gepast worden. We houden u op de hoogte.
zondag 25 april 2010
Sardis
Vandaag heb ik er toch nog een dagtrip kunnen uitpersen in dit anders vrij saaie weekend. Op een dik uur rijden van Izmir bevindt zich het dorpje Sart, dat tussen de ruïnes ligt van het ooit machtige Sardis. Dit was de hoofdstad van de Lydiërs, een Anatolisch volk dat rond de 7de eeuw v. Christus het westelijke deel van hedendaags Turkije in handen had. Zij staan in alle geschiedenisboeken vermeld als de uitvinders van de muntslag. Ook de uitdrukking 'zo rijk als Croesus' hebben we aan hen te danken. Dit volledig terzijde. Daarna bleef het een belangrijke rol vervullen in het Romeinse rijk én het Byzantijnse rijk. De stad moet ooit niet minder dan gigantisch geweest zijn, te zien aan de afstand tussen de restanten. Vandaag blijft er nog relatief weinig over, al vond ik het toch de moeite. Het gymnasium is bijna volledig gereconstrueerd en daarnaast bevindt zich een synagoge. De tempel van Artemis ligt ongeveer 1 kilometer verder, ook een aanrader. Dit is geen platgelopen site zoals Efeze of Milete, op een paar Turkse families op uitstap na was er alweer geen kat te zien. Zo hebben we het graag.
zaterdag 24 april 2010
Stageschool (2)
Elke maandagochtend en vrijdagnamiddag vindt er een ceremonie plaats met een nogal sterk gekleurd nationalistisch kantje. De leerlingen gaan mooi in het gelid staan met de armen naar beneden, keurig tegen het lichaam. Een militaire houding. Voor hen staat een levensgroot standbeeld van Ataturk en een vlaggemast. Op het signaal zingen ze dan het volkslied terwijl een gelukkige leerling de vlag gestaag maar zeker mag heisen. Daarna begint de lesweek of het weekend.
Diezelfde dag werden we tijdens een pauze vergast op een "tanz der stärke kinder" door een tiental Duitse leerlingen op uitwisseling naar aanleiding van de dag van de kinderen in Turkije, 23 april. Hun prestatie was in mijn ogen abominabel, maar de jongste leerlingen van de school genoten er van. Heerlijk om zien was het uitbundige 'wieder aus' dat alle Turkse leerlingen van alle leeftijden ritmisch begonnen te declameren, tot de Duitse delegatie nogmaals de dans opvoerde. Even peilen bij enkele leerlingen leerde me dat een paar klassen uit de achtste graad ( de aanstokers als het ware ) wiskundeles hadden... Het doet me wel iets, het kwam me allemaal zo bekend voor, en de reactie is universeel. Proberen tijd te rekken, zolang we maar geen les hebben.
Diezelfde dag werden we tijdens een pauze vergast op een "tanz der stärke kinder" door een tiental Duitse leerlingen op uitwisseling naar aanleiding van de dag van de kinderen in Turkije, 23 april. Hun prestatie was in mijn ogen abominabel, maar de jongste leerlingen van de school genoten er van. Heerlijk om zien was het uitbundige 'wieder aus' dat alle Turkse leerlingen van alle leeftijden ritmisch begonnen te declameren, tot de Duitse delegatie nogmaals de dans opvoerde. Even peilen bij enkele leerlingen leerde me dat een paar klassen uit de achtste graad ( de aanstokers als het ware ) wiskundeles hadden... Het doet me wel iets, het kwam me allemaal zo bekend voor, en de reactie is universeel. Proberen tijd te rekken, zolang we maar geen les hebben.
dinsdag 20 april 2010
Delphi & Mycene
Zaterdagochtend meteen na aankomst in Piraeus, de haven van Athene, de bus genomen naar Delphi. Na een busrit van drie uur arriveerden we in dit voormalig heiligdom van Apollo waar de Pythia haar voorspellingen deed. Ik verschoot enorm van de hoogte. Delphi ligt tegen een bergflank aangebouwd, en het uitzicht is gewoon prachtig. Mooi bewaard ( lees: deels gereconstrueerd) zijn de schatkamer van Athene en de tempel van Apollo. Zeker geen tegenvaller. Er is ook museum dat als pronkstuk 'de wagenmenner van delphi' in zijn collectie heeft, een bronzen beeld dat verbazingwekkend goed bewaard is gebleven. Dorstig als we waren, deden we ons tegoed aan een karaf Retsina. Daarna was het weer tijd voor een lange busrit. Het was het echter allemaal waard.
De laatste dag van onze trip. Eenmaal aangekomen bij de bushalte te Mycene bleek de site vier kilometer verder te liggen in de bergen. Op de bus zat gelukkig een vriendelijke Griekse jongen die ons voorstelde om mee te rijden met zijn mama, een française. We gingen in ons beste Frans op het verzoek in ('Je vous remercie, madame'). Mycene zelf was fantastisch: de leeuwenpoort, de tholoi of grafheuvels voor de koningen en hun egaa's, de monumentale Myceense muren, ... Zondag zijn wel alle musea en sites gratis in Griekenland dus het was op de koppen lopen, maar dat maakte de site niet minder interessant.
Maandagmorgen de X95-bus genomen naar de luchthaven, we hadden geruchten gehoord dat de bewuste vulkanische aswolk al in Noord-Griekenland gesignaleerd was. Bijna alle vluchten naar West-Europa waren gecancelled maar Izmir en Athene bleken ongemoeid gelaten. Blij om terug te zijn. Het begon wat op mijn budget te wegen, een week Griekenland.
De laatste dag van onze trip. Eenmaal aangekomen bij de bushalte te Mycene bleek de site vier kilometer verder te liggen in de bergen. Op de bus zat gelukkig een vriendelijke Griekse jongen die ons voorstelde om mee te rijden met zijn mama, een française. We gingen in ons beste Frans op het verzoek in ('Je vous remercie, madame'). Mycene zelf was fantastisch: de leeuwenpoort, de tholoi of grafheuvels voor de koningen en hun egaa's, de monumentale Myceense muren, ... Zondag zijn wel alle musea en sites gratis in Griekenland dus het was op de koppen lopen, maar dat maakte de site niet minder interessant.
Maandagmorgen de X95-bus genomen naar de luchthaven, we hadden geruchten gehoord dat de bewuste vulkanische aswolk al in Noord-Griekenland gesignaleerd was. Bijna alle vluchten naar West-Europa waren gecancelled maar Izmir en Athene bleken ongemoeid gelaten. Blij om terug te zijn. Het begon wat op mijn budget te wegen, een week Griekenland.
vrijdag 16 april 2010
Kreta
Na een rustige overtocht van 9 uur (!) met de ferry kwamen we `s morgens aan in Iraklion, de hoofstad van Kreta. Deze stad is nog volledig ommuurd op zijn Vaubans tegen de dreiging van de Turken. Terloops gezegd, geen Turk gezien in Iraklion maar dat zal eerder liggen aan de draconische visa-wetgeving. Het was sinds de 4de kruistocht een Venetiaans bastion, en hun fort torent nog steeds uit boven de vissershaven. De Ottomanen veroverden het echter in de 17de eeuw. Het bevindt zich ergens tussen pitoresk en mondain, een geslaagde combinatie. We namen onmiddelijk na aankomst de bus naar Knossos, dat slechts enkele kilometers verderop ligt. Het opende zijn deuren om 8.30 en toch waren we in het gezelschap van pakweg drie bussen Canadezen, twee bussen Fransen en een melange van Aziaten. Minder aangenaam, en Knossos viel ook eigenlijk een beetje tegen. Daarna teruggekeerd naar Iraklion en het museum bezocht. De Koreaan wou perse een plons nemen en daarom namen we een bus richting het zuid-westen van Kreta, Matala. Het vervolg van de dag bestond uit zwemmen in azuurblauw water, af en toe gebeten worden in je teen door vissen, Kretenzische wijn ledigen op het strand en dit bij 32 graden... Zeer aangenaam was een lange babbel met twee Belgische schonen in bikini op het strand bij Matala ( buiten ons was er niemand... luxe). Op het einde van het gesprek bleek het om actrice Marieke Dilles te gaan en een vriendin. Ik kende ze dus niet... ach, ze kende me ook niet. De dag erna op de terugweg Gortyna bezocht, de hoofdstad van Kreta tijdens de Romeinse overheersing. Veel mooier dan Knossos. Tijdens het bezoek trokken we de appelsienen uit de bomen, het fruit is hier al rijp in april. Mijn god, Kreta is mooi. Check zeker het fotoalbum dat ik ga uploaden begin volgende week. Het plan is nu om vis te gaan eten en de ferry te nemen om 21 uur. Morgen staat Mycene op het programma maar eigenlijk hebben we geen programma. We zien wel, er is enkel mijn historische verlanglijst en de latente drang van een Koreaan om veel fotos te nemen.
Athena Terror Corps
Ik heb besloten mijn verslag van Griekenland op te delen in drie. Inspiratie vond ik uiteraard bij de heilige drievuldigheid maar ik was vooral gedreven door gemakzucht. In het eerste deel zal ik Athene bespreken, deel twee zal over Kreta gaan en deel drie over de nog niet gemaakte excursies naar Delphi en Mycene.
Athene is een lelijke stad, recht voor de raap. Vol met bedelaars, Afrikanen die je om de vijf minuten lastigvallen met handtassen ( hallo, ik heb dat niet nodig?), muren van krotten vol met graffiti, in het zicht van de Acropolis. Voila, alles is eruit, vanaf nu gaan we het positiever bekijken. Alle musea in Athene en Griekenland zijn gratis voor Europese studenten! Heerlijk. Ik heb er dan ook een pak gedaan met een grijns van hier tot in Seoul, mijn Koreaanse metgezel mocht wel de volle pot betalen. In het archeologisch museum liep ik Lieven Uvin tegen het lijf die op wandel was met de zesdejaars van het Sint Jozefscollege te Aalst, opmerkelijk. Een prachtcollectie, die niet moest evenaren voor het Acropolismuseum, een modern complex dat als blikvanger vijf Kariatiden (vrouwenzuilen) van het Erechteion herbergt. De acropolis zelf, ondanks het feit dat het meer op een bouwwerf lijkt dan een historische site vanwege de restauratiewerken, blijft toch het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk. De stoa en Romeinse agora, de tempel van Hephaistos, het Byzantijns museum en het museum van Cycladische kunst,... de lijst met aanraders is vrij lang. Zelfs de Efzones, een traditioneel Grieks eliteregiment met pompons vond ik tof om zien. Hun gemarcheer kwam me vrij *gay* over, maar kom, we zien dat door de vingers. Ze hebben het van horen zeggen hier uitgevonden...
Athene is een lelijke stad, recht voor de raap. Vol met bedelaars, Afrikanen die je om de vijf minuten lastigvallen met handtassen ( hallo, ik heb dat niet nodig?), muren van krotten vol met graffiti, in het zicht van de Acropolis. Voila, alles is eruit, vanaf nu gaan we het positiever bekijken. Alle musea in Athene en Griekenland zijn gratis voor Europese studenten! Heerlijk. Ik heb er dan ook een pak gedaan met een grijns van hier tot in Seoul, mijn Koreaanse metgezel mocht wel de volle pot betalen. In het archeologisch museum liep ik Lieven Uvin tegen het lijf die op wandel was met de zesdejaars van het Sint Jozefscollege te Aalst, opmerkelijk. Een prachtcollectie, die niet moest evenaren voor het Acropolismuseum, een modern complex dat als blikvanger vijf Kariatiden (vrouwenzuilen) van het Erechteion herbergt. De acropolis zelf, ondanks het feit dat het meer op een bouwwerf lijkt dan een historische site vanwege de restauratiewerken, blijft toch het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk. De stoa en Romeinse agora, de tempel van Hephaistos, het Byzantijns museum en het museum van Cycladische kunst,... de lijst met aanraders is vrij lang. Zelfs de Efzones, een traditioneel Grieks eliteregiment met pompons vond ik tof om zien. Hun gemarcheer kwam me vrij *gay* over, maar kom, we zien dat door de vingers. Ze hebben het van horen zeggen hier uitgevonden...
zondag 11 april 2010
Athene
Omstreeks 12u30 morgen (lokale tijd) zal ik mij bevinden in de hoofdstad van het finacieel noodlijdende Griekenland, altijd bereid om wat geld in het systeem te pompen. Als we internet hebben in ons jeugdhotel gaat de berichtgeving door, anders moet ik u alweer teleurstellen.
Pamukkale
Na een comfortabele busrit van drie uur ( stewardess met dienst-trolley inbegrepen) kwamen we rond 12.00 aan in Pamukkale. Al vanop kilometers afstand kon je het zien liggen, het zonlicht weerkaatste vrij agressief op deze kalksteenformaties. Zelf was ik toch wat teleurgesteld, het was vrij droog en slechts enkele terrassen waren verwaterd. Eenmaal boven was ik dan weer in het Walhalla, hier bekend als Hierapolis. Deze ruines ( op een Turks keyboard vind ik geen dubbele punt op de i) konden tippen aan Efeze in mijn ogen. Het meest onder de indruk was ik van de noordelijke necropool. In Ostia en Arles ( Rue des Sarcophages) had ik er al gezien maar die waren eerder beperkt van omvang, in Hierapolis komt er geen einde aan. Je wandelt langs de oude weg en langs beide kanten weet je niet waar eerst te kijken. Honderden - zo niet duizenden - tombes, elk met hun eigen design en vaak nog met Griekse inscripties. Er was alweer geen toerist te zien, die zaten allemaal in het theater of in het moderne zwembad waar je tussen de zuilen kunt zwemmen. Dit bezat echter nog minder authenticiteit dan een 'Sun Parks'-zwembad. De keuze was vlug gemaakt, en € 12 werd bespaard. Alleen de necropool al maakte de rit de moeite waard. Twee Michelinsterren, vaut le detour.
s'Avonds dan nog in Pamukkale gegeten. Er komen hier zoveel toeristen dat we in het restaurant Koreaans eten konden bestellen, wat mijn roommate An-Jun-Chul bijna tot tranen beroerde. Ik begrijp zelf niet goed waarom mensen Koreaanse voeding importeren om Koreanen naar hun restaurant te lokken. When in Turkey, eat Turkish. Maar het werkte toch precies.
Rond 22.00 terug aangekomen in İzmir. Een mooie dag, die we afsloten met een frisse Efez, een trouwens zeer genietbaar Turks pilsbier.
s'Avonds dan nog in Pamukkale gegeten. Er komen hier zoveel toeristen dat we in het restaurant Koreaans eten konden bestellen, wat mijn roommate An-Jun-Chul bijna tot tranen beroerde. Ik begrijp zelf niet goed waarom mensen Koreaanse voeding importeren om Koreanen naar hun restaurant te lokken. When in Turkey, eat Turkish. Maar het werkte toch precies.
Rond 22.00 terug aangekomen in İzmir. Een mooie dag, die we afsloten met een frisse Efez, een trouwens zeer genietbaar Turks pilsbier.
vrijdag 9 april 2010
Perspectieven
Er breekt een boeiende periode aan, ik verzeker het u. Dit is meteen ook een verontschuldiging voor de berichtgeving van laatste weken ( of het gebrek hieraan), maar ik heb net een examenweek achter de rug en ik vind dat vrij oninteressant als nieuws. De resultaten volgen later wel eens, wanneer bekend.
İk heb gisteren mijn tickets ontvangen voor Athene. We vertrekken nu maandag vroeg in de ochtend.Op het programma staan uiteraard een grondige verkenning van de stad zelf maar ook Delphi, het oude Mycene en Epidauros, bekend om zijn perfect bewaarde theater. We onderzoeken nog de mogelijk tot het nemen van een ferry naar Iraklia, Kreta voor een Blitz-bezoek aan Knossos en Phaistos. Dit laatste onder voorbehoud. Daarnet nog het logement geregeld in een jeugdherberg aan € 12 per nacht. We houden het betaalbaar, er moet immers nog geld besteed worden aan een weekendje Istanbul en een driedaagse naar Cappadocia.
Om in de week te mogen vertrekken heb ik het op een akkoordje kunnen gooien met mijn meer dan inschikkelijke mentoren en ik kom er vanaf met de belofte een fles Ouzo mee te brengen. Qua hand-en-spandiensten kan dit tellen, maar het zou naief geweest zijn te denken dat het PS-gedachtegoed zich zou beperken tot Belgie.
Morgen gaan we een dagtrip maken ( inclusief dagschotel) naar Pamukkale, dat natuurfenomeen waar hopelijk iets minder toeristen in liggen te vervellen dan tijdens de zomermaanden. Laten we hopen op terrasjesweer. Minstens dubbel zo interessant voor mij zijn de nabijgelegen ruines van het antieke Hierapolis, een minder ronkende naam dan Efeze maar toch vrij hoog op mijn to-do list. Een nabeschouwing volgt morgenavond of zondagmorgen.
İk heb gisteren mijn tickets ontvangen voor Athene. We vertrekken nu maandag vroeg in de ochtend.Op het programma staan uiteraard een grondige verkenning van de stad zelf maar ook Delphi, het oude Mycene en Epidauros, bekend om zijn perfect bewaarde theater. We onderzoeken nog de mogelijk tot het nemen van een ferry naar Iraklia, Kreta voor een Blitz-bezoek aan Knossos en Phaistos. Dit laatste onder voorbehoud. Daarnet nog het logement geregeld in een jeugdherberg aan € 12 per nacht. We houden het betaalbaar, er moet immers nog geld besteed worden aan een weekendje Istanbul en een driedaagse naar Cappadocia.
Om in de week te mogen vertrekken heb ik het op een akkoordje kunnen gooien met mijn meer dan inschikkelijke mentoren en ik kom er vanaf met de belofte een fles Ouzo mee te brengen. Qua hand-en-spandiensten kan dit tellen, maar het zou naief geweest zijn te denken dat het PS-gedachtegoed zich zou beperken tot Belgie.
Morgen gaan we een dagtrip maken ( inclusief dagschotel) naar Pamukkale, dat natuurfenomeen waar hopelijk iets minder toeristen in liggen te vervellen dan tijdens de zomermaanden. Laten we hopen op terrasjesweer. Minstens dubbel zo interessant voor mij zijn de nabijgelegen ruines van het antieke Hierapolis, een minder ronkende naam dan Efeze maar toch vrij hoog op mijn to-do list. Een nabeschouwing volgt morgenavond of zondagmorgen.
zondag 4 april 2010
De helpende hand
Indien u graag mijn verhalen en belevenissen visueel geïllustreerd ziet, verwijs ik u met plezier door naar mijn fotoalbum op facebook: 'VZW toerisme Izmir'. Ga telkens naar de laatste pagina, daar worden de meest recente foto's altijd geplaatst. De geselecteerde foto's werden vrij grondig gecensureerd en zijn bestemd voor alle leeftijden. Hoera!
maandag 29 maart 2010
Tepekule
Vandaag na de les Engelse literatuur besloot ik mijn haar te laten knippen, het begon echt te lang te worden. Uiteraard kon de kapper geen Engels en is mijn Turks te beperkt om te vragen om het uit te dunnen en bij te knippen. İk liet de Kuaför maar zijn gang gaan en mompelde iets van 'vanitas vanitatum'. Ach, voor 4 euro moeten we niet moeilijk doen.
Meteen daarna nam ik de bus naar Bayraklı, een district van İzmir, op een paar kilometer afstand van het centrum. Omringd door flatgebouwen en halve sloppenwijken die tegen de heuvels aan werden gebouwd ( ik gebruik het woord 'gebouwd' ruim) ligt een groene heuvel waar tussen de wijnstokken en olijfbomen restanten liggen van de oudste nederzetting te İzmir (Het oudste gebouw dateert van 900 v.C.). Niemand te zien bij het hek, ze verwachten hier duidelijk geen bezoekers gedurende de week of buiten de zomer. Uiteindelijk dan toch de verantwoordelijke gevonden die me carte blanche gaf om zelf rond te lopen. Een ongebruikelijke waarschuwing was dat ik met stenen moest gooien naar de wilde honden die er rond zwierven, indien ze me aanvielen. Que?
Onversaagd wanneer het om geschiedenis gaat begon ik rond te lopen. De plattegrond laat duidelijk rechthoekige huizen zien in de 'megaron'-stijl. De tempel van Athene is deels gerestaureerd wat wil zeggen dat ze 4 zuilen hebben rechtgezet en wat creatief zijn geweest met beton. Het zuidelijke deel van de omwalling is nog grotendeels intact en bestaat uit massieve rotsblokken.Hoe zalig het was om als enige op deze oude site rond te lopen valt moeilijk te beschrijven. Het was een onwezenlijk gevoel. Deze plek kan niet tippen aan Efeze, maar ik was behoorlijk onder de indruk. Dat het gratis was verhoogde mijn euforie nog meer natuurlijk.
Bij het afdalen naar de stadsmuur werd mijn doorgang echter versperd door een zestal honden van formaat. Ze sprongen recht en wat volgde was 10 minuten van afdreigen en mijn borstkas breder doen lijken. Met elke stap die ik richting de omwalling zette, kwamen de honden dichterbij met hun tanden ontbloot. Ondergetekende heeft toch het pleit gewonnen ondanks zijn terughoudendheid om met stenen te gooien, dit zijn hier namelijk artefacten met historische waarde. Het had nochtans niet veel gescheeld of ik zat nu met rabies. Wat doet u zoal op een maandagnamiddag?
Meteen daarna nam ik de bus naar Bayraklı, een district van İzmir, op een paar kilometer afstand van het centrum. Omringd door flatgebouwen en halve sloppenwijken die tegen de heuvels aan werden gebouwd ( ik gebruik het woord 'gebouwd' ruim) ligt een groene heuvel waar tussen de wijnstokken en olijfbomen restanten liggen van de oudste nederzetting te İzmir (Het oudste gebouw dateert van 900 v.C.). Niemand te zien bij het hek, ze verwachten hier duidelijk geen bezoekers gedurende de week of buiten de zomer. Uiteindelijk dan toch de verantwoordelijke gevonden die me carte blanche gaf om zelf rond te lopen. Een ongebruikelijke waarschuwing was dat ik met stenen moest gooien naar de wilde honden die er rond zwierven, indien ze me aanvielen. Que?
Onversaagd wanneer het om geschiedenis gaat begon ik rond te lopen. De plattegrond laat duidelijk rechthoekige huizen zien in de 'megaron'-stijl. De tempel van Athene is deels gerestaureerd wat wil zeggen dat ze 4 zuilen hebben rechtgezet en wat creatief zijn geweest met beton. Het zuidelijke deel van de omwalling is nog grotendeels intact en bestaat uit massieve rotsblokken.Hoe zalig het was om als enige op deze oude site rond te lopen valt moeilijk te beschrijven. Het was een onwezenlijk gevoel. Deze plek kan niet tippen aan Efeze, maar ik was behoorlijk onder de indruk. Dat het gratis was verhoogde mijn euforie nog meer natuurlijk.
Bij het afdalen naar de stadsmuur werd mijn doorgang echter versperd door een zestal honden van formaat. Ze sprongen recht en wat volgde was 10 minuten van afdreigen en mijn borstkas breder doen lijken. Met elke stap die ik richting de omwalling zette, kwamen de honden dichterbij met hun tanden ontbloot. Ondergetekende heeft toch het pleit gewonnen ondanks zijn terughoudendheid om met stenen te gooien, dit zijn hier namelijk artefacten met historische waarde. Het had nochtans niet veel gescheeld of ik zat nu met rabies. Wat doet u zoal op een maandagnamiddag?
zondag 28 maart 2010
Hamam
Daarnet even een bezoekje gebracht aan een Turks badhuis. Verdoken in een steegje dicht bij het oude centrum ligt de Basmanı hamamı die al sinds 1896 in bedrijf is. Wat opvalt bij het binnenstappen is het vele houtwerk en de kasten waarin propere handdoeken worden bewaard. Het hoeft geen betoog dat ik voor alle opties ging en mij deze ochtend slechts zeer beperkt heb gedouchet om toch wat meer rendement te krijgen uit het - overigens zeer vriendelijke - personeel. Na het omkleden ga je de feitelijke hamam binnen, waar je in het midden een verwarmde marmeren plaat hebt waar iedereen op ligt om eens goed uit te zweten, hierop word je ook gewassen en gemasseerd. Ter info: we waren slechts met twee, pure luxe. Rondom deze plaat hangen aan de muren overal kraantjes met warm en koud water om je te reinigen en te verfrissen. Het dak bestaat uıt een grote koepel waarin ronde gaten zijn gemaakt om het zonlicht binnen te laten vallen. Het geheel geeft een erg 'duizend-en-een-nacht'-achtige indruk, en daar houd ik wel van.
Aan elk sprookje komt een einde. Ik had nu niet bepaald een Turkse schone verwacht die me met een palmtak koelte ging toewuiven ( mannen en vrouwen zijn strikt gescheiden in een badhuis), maar een masseur met een gezegend gewicht van rond de 120 kilo was nou toch net het andere uiterste. Hij zeept je volledig in en schrobt je proper, dit gaat er allemaal vrij ruw aan toe. Het voordeel is dat er geen spatje vuil meer in mijn porieen kan zitten. De massage zelf was vrij zalig, al moet je continu uit je hoofd zetten dat het eigenlijk een man met een snor is. Achteraf word je zelfs afgedroogd en genoten we nog na met een kop thee. Een ervaring om niet vlug te vergeten.
Aan elk sprookje komt een einde. Ik had nu niet bepaald een Turkse schone verwacht die me met een palmtak koelte ging toewuiven ( mannen en vrouwen zijn strikt gescheiden in een badhuis), maar een masseur met een gezegend gewicht van rond de 120 kilo was nou toch net het andere uiterste. Hij zeept je volledig in en schrobt je proper, dit gaat er allemaal vrij ruw aan toe. Het voordeel is dat er geen spatje vuil meer in mijn porieen kan zitten. De massage zelf was vrij zalig, al moet je continu uit je hoofd zetten dat het eigenlijk een man met een snor is. Achteraf word je zelfs afgedroogd en genoten we nog na met een kop thee. Een ervaring om niet vlug te vergeten.
zondag 21 maart 2010
Stage
Op dinsdag en donderdag geef ik Engels aan 5B en 6B, leerlingen van respectievelijk 11-13 jaar. Bij ons is dat nog net basisonderwijs maar hier is het systeem dus anders. Hun basisonderwijs duurt acht jaar. Het is echt een plezier om aan hen les te geven, hun niveau van Engels ligt eigenlijk verbazingwekkend hoog voor hun leeftijd. Het gaat om een privéschool natuurlijk, ik heb andere verhalen gehoord over de staatsscholen. Nog nooit meegemaakt dat je bij het stellen van een vraag alle vingers in de klas de lucht in ziet gaan terwijl ze allemaal smeken 'teacher, teacher, teacher, teacher,...'. Leergierigheid is mooi, ook al krijg je zin in Dafalgan. In de pauze bestormen ze je om zich allemaal voor te stellen en hun naam te vertalen in het Engels, één meisje heet September (Eylül), een ander meisje heet 'Moonwater'. Voor zover mij bekend is er geen water op de maan, maar het klinkt wel mooi.
Voor de rest bestaat mijn week uit les volgen op de universiteit, een project maken in het museum voor etnografie en werken aan de bachelorproef voor Artevelde Hogeschool. Qua uitstapjes staan op het programma: Istanbul, Athene, Cappadocië, Pammukale en eventueel Priëne en Milete. Nog geen concrete data, planning is niet mijn sterkste punt.
Voor de rest bestaat mijn week uit les volgen op de universiteit, een project maken in het museum voor etnografie en werken aan de bachelorproef voor Artevelde Hogeschool. Qua uitstapjes staan op het programma: Istanbul, Athene, Cappadocië, Pammukale en eventueel Priëne en Milete. Nog geen concrete data, planning is niet mijn sterkste punt.
zondag 14 maart 2010
Naastenliefde of "zakat"
Bastijn Guns
9 Eylül üniversitesi ögrenci yurdu
Sirinkapi mahalessi 1032 sokak
izkent - Buca - Izmir
Turkiye
TIP:
- 100 à 250 grammen gedroogde ham, type: ganda, serrano of iberico (voorkeur). Vacuum-verpakt of ze zijn er bij de douane mee weg, op zo'n moment blijft de koran dode letter.
Indien geen intentie om varkensvlees te sturen, gelieve te onthouden.
9 Eylül üniversitesi ögrenci yurdu
Sirinkapi mahalessi 1032 sokak
izkent - Buca - Izmir
Turkiye
TIP:
- 100 à 250 grammen gedroogde ham, type: ganda, serrano of iberico (voorkeur). Vacuum-verpakt of ze zijn er bij de douane mee weg, op zo'n moment blijft de koran dode letter.
Indien geen intentie om varkensvlees te sturen, gelieve te onthouden.
vrijdag 12 maart 2010
Recapituleren
Volledig in het besef dat het nu vrijdag is en dat ik deze week nog niets heb neergepend, wil ik toch even recapituleren. Vorige zondag kregen we namelijk de kans om op excursie te gaan, georganiseerd voor studenten van onze universiteit. Die trip - een habbekrats van € 12,5 - bracht ons naar Bergama, u waarschijnlijk beter bekend als het oude Pergamum. Omdat we erasmus-studenten waren mochten we vooraan in de bus gaan zitten naast de gidsen, die ons tientallen Turkse pasteitjes ( " Home made, try it") in de mond staken, misschien om conversaties te vermijden. Hun engels en ons turks maken communicatie vrij beperkt. Ook heb ik mijn mening dat het een goede plaats was moeten herzien, de buschauffeur rookte... als een Turk. Ik heb hem nooit zonder sigaret gezien. Vreemde gewoontes zoals karaoke in de bus door de buschauffeur wil ik ook wel onder cultuurverschillen categoriseren, het had iets enorm 'in de gloria'-achtigs.
De ruïnes van Pergamum, dat ooit meer dan 100.000 inwoners herbergde, liggen verspreid op een gigantische heuvel, de acropolis. Het uitzicht is fantastisch, aan één zijde van de heuvel ligt een groot stuwmeer (met eilandje in het midden). Het theater ligt ingebed in een steile heuvelflank aan een andere zijde, beneden in het moderne 'Pergamum' zie je nog een Romeinse basilica... qua zondagse uitstap kan dit tellen. Onvergetelijk. Pergamum doet in mijn ogen niets onder voor Efeze, niets.
Daarna reden we door naar Ayvalik, een vissersdorp dat bekend staat om zijn - u voelt hem komen - vis! We kozen onze 'Cipura' (goudbrasem, een regionale specialiteit) uit de toonbank. We keurden zorgvuldig de ogen van de vis en de kleur van de kieuwen. U moet weten, ze leggen hun vis hier niet op ijs. Kamertemperatuur en 'verse' vis, mijn darmflora was er niet happig op. De gegrilde vis was echter fantastisch van smaak en voor € 7 ook niet hemelschokkend duur te noemen, brood en salade inbegrepen. Vijf dagen later moet ik u berichten dat de vis effectief vers was en nadelige gevolgen uitbleven. Gelukkig maar.
De ruïnes van Pergamum, dat ooit meer dan 100.000 inwoners herbergde, liggen verspreid op een gigantische heuvel, de acropolis. Het uitzicht is fantastisch, aan één zijde van de heuvel ligt een groot stuwmeer (met eilandje in het midden). Het theater ligt ingebed in een steile heuvelflank aan een andere zijde, beneden in het moderne 'Pergamum' zie je nog een Romeinse basilica... qua zondagse uitstap kan dit tellen. Onvergetelijk. Pergamum doet in mijn ogen niets onder voor Efeze, niets.
Daarna reden we door naar Ayvalik, een vissersdorp dat bekend staat om zijn - u voelt hem komen - vis! We kozen onze 'Cipura' (goudbrasem, een regionale specialiteit) uit de toonbank. We keurden zorgvuldig de ogen van de vis en de kleur van de kieuwen. U moet weten, ze leggen hun vis hier niet op ijs. Kamertemperatuur en 'verse' vis, mijn darmflora was er niet happig op. De gegrilde vis was echter fantastisch van smaak en voor € 7 ook niet hemelschokkend duur te noemen, brood en salade inbegrepen. Vijf dagen later moet ik u berichten dat de vis effectief vers was en nadelige gevolgen uitbleven. Gelukkig maar.
zaterdag 6 maart 2010
Erasmus gratis verlengen
Law no. 5816, concerning the crime of insulting Atatürk, states: “Anyone who publicly insults or curses the memory of Atatürk shall be imprisoned with a sentence of between one and three years. … If the crimes outlined in the first article are committed by a group of two or more individuals, or publicly, or in public districts or by means of the press, the penalty imposed will be increased by a proportion of one half.”
donderdag 4 maart 2010
Stageschool
Gisteren voor de eerste maal naar mijn stageschool geweest. Het bleek een privéschool te zijn voor de zéér gegoede inwoners van Izmir. Dit doet onze scholen verbleken... Hypermoderne gebouwen, rondom enkel zicht op de bergen in de verte en natuur (geen bebouwing voor kilometers achter de school!), een eigen busdienst naar de ingang van de school ( te voet zou ik het niet willen doen!). Als leerling zou ik ook zeer gelukkig geweest zijn met de marmer in de gang... Het is toch net dat tikkeltje beter voor je enkels.
Een vleugelpiano in de hal, waar in de pauze een leerkracht of leerling even kan musiceren, gaf het toch ook wat extra cachet. Een vleugje panache, a certain je-ne-sais-pas-quoi. Alles tiptop in orde dus, en dan kom ik nog superlatieven te kort om mijn stageleerkrachten te beschrijven. Gracieuze verschijningen van eind de twintig... Het zou hen oneer aandoen om ze te proberen beschrijven. Het enige vreemde aan de school is dat het belsignaal 'lilalilalila' is van Kim Kay... Het maakt me wel vrolijk.
Een vleugelpiano in de hal, waar in de pauze een leerkracht of leerling even kan musiceren, gaf het toch ook wat extra cachet. Een vleugje panache, a certain je-ne-sais-pas-quoi. Alles tiptop in orde dus, en dan kom ik nog superlatieven te kort om mijn stageleerkrachten te beschrijven. Gracieuze verschijningen van eind de twintig... Het zou hen oneer aandoen om ze te proberen beschrijven. Het enige vreemde aan de school is dat het belsignaal 'lilalilalila' is van Kim Kay... Het maakt me wel vrolijk.
zondag 28 februari 2010
Gastvrijheid
Waar te beginnen?
Iedereen is vriendelijk, vraagt oprecht of ik het hier naar mijn zin heb, vraagt wat ik denk van Turkije, en dit alles zonder arrogantie of pretentie. Ze zijn fier op hun land. Kom nog een tas thee drinken bij ons thuis? Ja, graag. Altijd zeer interessante ontmoetingen met een Mustafa of een Ibrahim (''zeg maar Ibo''. Ik kan u mededelen dat ik 7 mustafa's ken! Ibrahim blijft steken op drie.
Op de bus werd ik aangesproken door een Turkse soldaat, die nog in Libanon samen met Belgen als blauwhelm heeft gefungeerd. Ik deed mijn best om zo trots mogelijk te kijken. Ik had een bushalte gemist, hij wou de taxi betalen. Daarna mocht ik hem altijd bellen voor op café te gaan of ergens anders, want hij heeft een auto. Voor u begint te denken, Bastijn heeft touche, weet dan dat ik na drie weken begin door te hebben hoe gretig Turken ( en vooral jongeren) Engels willen kunnen. Iemand vinden waarmee ze kunnen oefenen (praten dus) - ik word leerkracht engels - is voor hen precies een godsgeschenk. Ik praat over mezelf in hoedanigheid van mijn opleiding, niet over mijn persoon.
Iedereen is vriendelijk, vraagt oprecht of ik het hier naar mijn zin heb, vraagt wat ik denk van Turkije, en dit alles zonder arrogantie of pretentie. Ze zijn fier op hun land. Kom nog een tas thee drinken bij ons thuis? Ja, graag. Altijd zeer interessante ontmoetingen met een Mustafa of een Ibrahim (''zeg maar Ibo''. Ik kan u mededelen dat ik 7 mustafa's ken! Ibrahim blijft steken op drie.
Op de bus werd ik aangesproken door een Turkse soldaat, die nog in Libanon samen met Belgen als blauwhelm heeft gefungeerd. Ik deed mijn best om zo trots mogelijk te kijken. Ik had een bushalte gemist, hij wou de taxi betalen. Daarna mocht ik hem altijd bellen voor op café te gaan of ergens anders, want hij heeft een auto. Voor u begint te denken, Bastijn heeft touche, weet dan dat ik na drie weken begin door te hebben hoe gretig Turken ( en vooral jongeren) Engels willen kunnen. Iemand vinden waarmee ze kunnen oefenen (praten dus) - ik word leerkracht engels - is voor hen precies een godsgeschenk. Ik praat over mezelf in hoedanigheid van mijn opleiding, niet over mijn persoon.
Çeşme
Dit weekend hadden de mentor-studenten voor ons een uitstap in petto naar Çeşme, de plaatselijke Lloret de mar. We moesten onze zwembroeken meenemen. Even duiding: het heeft zaterdag bijna onophoudelijk geregend. Koud is het wel niet. Ze hadden een autobusje gehuurd, en een uurtje later zaten we met zijn allen in een verwarmd zwembad naast de zee, met uiteraard het lokale gerstenat in de hand. Ondertussen regende het, een vrij unieke ervaring. Eens kort in de zee gaan duiken ( Turken zijn vrij macho en show-offs), daarna een hapje gaan eten. Die avond naar een lokale discotheek geweest, waar promo-girls op de toog begonnen te dansen. Het filmpje dat ik gemaakt heb daarvan is niet mis, en in sommige milieus misschien een collector's-item, maar ik bemerk toch iets te veel familie die mijn blog volgt. Excuses, ik ben een nette jongen.
Er zijn plannen om eens in april of mei terug te keren met alle erasmusstudenten en dan gaan we een boot huren voor een feest op zee. Het mag wel eens een keer ontspannend zijn natuurlijk, we zijn hier niet alleen om te studeren!
Er zijn plannen om eens in april of mei terug te keren met alle erasmusstudenten en dan gaan we een boot huren voor een feest op zee. Het mag wel eens een keer ontspannend zijn natuurlijk, we zijn hier niet alleen om te studeren!
donderdag 25 februari 2010
Het leven
Enkele observaties na ongeveer drie weken Turkije. Het verkeer is krankzinnig, men klaxoneert erop los en taxi's schieten zich overal tussen. Voetgangers steken over wanneer ze het willen, in al deze chaos heb ik nochtans nooit een accident zien gebeuren, zeer vreemd. Fietsers en brommers zijn uiterst zeldzaam, omwille van bovenstaande factoren. Ik heb nog geen enkel fietspad gezien.
Ook heeft men de vreemde gewoonte om bomen te planten in het midden van het voetpad. Decoratief zeer sterk. Nadeel is dat het voetpad soms onbegaanbaar is... maar iedereen loopt toch liever op asfalt.
Wat speelt men in Turkije op café? Backgammon, overal en alleen backgammon.
Turken zijn vriendelijke mensen, daarover meer in volgende blog.
Ook heeft men de vreemde gewoonte om bomen te planten in het midden van het voetpad. Decoratief zeer sterk. Nadeel is dat het voetpad soms onbegaanbaar is... maar iedereen loopt toch liever op asfalt.
Wat speelt men in Turkije op café? Backgammon, overal en alleen backgammon.
Turken zijn vriendelijke mensen, daarover meer in volgende blog.
maandag 22 februari 2010
Culinair
Het zal u misschien verbazen, maar ik heb nog niets gepost over de Turkse keuken. Bij deze een rechtzetting. İedereen kent wel de döner kebap waarvoor ganse kuddes schapen worden gedecimeerd, er is echter veel meer. En beter.
In het Gentse kan je bijvoorbeeld Turkse Pizza gaan eten ( Sleepstraat, 't sluisken) maar zowel in Gent als hier doet die in mijn ogen toch wat onder voor een echte İtaliaanse. Veel beter is dan de Lahmacun ( spreek uit 'Lammadjoen'), flinterdun gebakken brooddeeg met een wisselende 'topping'. Die halen ze met een houten spatel ter grootte van een roeiriem uit een houtoven en bieden ze je aan met de alomtegenwoordige Ayran , een drinkyoghurt met een rinse, licht gezouten smaak.
Ook zeer aan te bevelen zijn de Mezeler, die vrij vergelijkbaar zijn met de Griekse appetizers. Yoghurt met look en olijfolie, gemarineerde tomaten, gevulde aubergines,... voor elk wat wils, en uiteraard overal begeleid met een mand vers brood. Brood bakken kunnen ze wel in Turkije, en op elke straathoek is het te verkrijgen aan de standaardprijs van een halve euro per brood. Een bakker zoals wij die hebben bestaat niet echt, brood verkopen ze overal, er zijn in elke straat nog kruideniers te vinden.
Ook zeer lekker is köfte. Nog het best te vergelijken met een bitterbal van formaat, alleen minder knapperig. Het grote voordeel van köfte is dat je effectief gelooft en proeft dat er vlees in zit, een ervaring die een bitterbal me nog nooit geschonken heeft.
Over de dranken kan ik kort zijn. Efez is het lokale pilsbier en is best te pruimen. Rakı is zeer lekker, vooral in het zonnetje, maar wordt traditioneel bijna uitsluitend bij visgerechten geserveerd. Ook is de verhouding water-rakı nogal ongebalanceerd hoog waardoor Turken na een slok rakı ( waar al ijs en water is aan toegevoegd) nog een slok water drinken uit een tweede glas. Omslachtig..ach..When in Rome.
İk kan u ook met trots melden dat mijn vrees om bij het terugvliegen twee zetels nodig te hebben ipv. een, ongegrond bleek. İk verdik hier niet, al moet ik er wel bij zeggen dat ik geen Turkse desserts nuttig. De Turkse gewoonte om suiker in hun koffie en thee te kappen deed me ook denken aan een binnenvaartschip dat op de Dender door Amylum met glucose wordt gevuld, de hoeveelheden zijn extreem in mijn ogen. Daar blijf ik dus af. Volgende keer meer ervaringen.
In het Gentse kan je bijvoorbeeld Turkse Pizza gaan eten ( Sleepstraat, 't sluisken) maar zowel in Gent als hier doet die in mijn ogen toch wat onder voor een echte İtaliaanse. Veel beter is dan de Lahmacun ( spreek uit 'Lammadjoen'), flinterdun gebakken brooddeeg met een wisselende 'topping'. Die halen ze met een houten spatel ter grootte van een roeiriem uit een houtoven en bieden ze je aan met de alomtegenwoordige Ayran , een drinkyoghurt met een rinse, licht gezouten smaak.
Ook zeer aan te bevelen zijn de Mezeler, die vrij vergelijkbaar zijn met de Griekse appetizers. Yoghurt met look en olijfolie, gemarineerde tomaten, gevulde aubergines,... voor elk wat wils, en uiteraard overal begeleid met een mand vers brood. Brood bakken kunnen ze wel in Turkije, en op elke straathoek is het te verkrijgen aan de standaardprijs van een halve euro per brood. Een bakker zoals wij die hebben bestaat niet echt, brood verkopen ze overal, er zijn in elke straat nog kruideniers te vinden.
Ook zeer lekker is köfte. Nog het best te vergelijken met een bitterbal van formaat, alleen minder knapperig. Het grote voordeel van köfte is dat je effectief gelooft en proeft dat er vlees in zit, een ervaring die een bitterbal me nog nooit geschonken heeft.
Over de dranken kan ik kort zijn. Efez is het lokale pilsbier en is best te pruimen. Rakı is zeer lekker, vooral in het zonnetje, maar wordt traditioneel bijna uitsluitend bij visgerechten geserveerd. Ook is de verhouding water-rakı nogal ongebalanceerd hoog waardoor Turken na een slok rakı ( waar al ijs en water is aan toegevoegd) nog een slok water drinken uit een tweede glas. Omslachtig..ach..When in Rome.
İk kan u ook met trots melden dat mijn vrees om bij het terugvliegen twee zetels nodig te hebben ipv. een, ongegrond bleek. İk verdik hier niet, al moet ik er wel bij zeggen dat ik geen Turkse desserts nuttig. De Turkse gewoonte om suiker in hun koffie en thee te kappen deed me ook denken aan een binnenvaartschip dat op de Dender door Amylum met glucose wordt gevuld, de hoeveelheden zijn extreem in mijn ogen. Daar blijf ik dus af. Volgende keer meer ervaringen.
donderdag 18 februari 2010
De balans
Om toch niet de indruk te wekken dat ik op vakantie ben vond ik het tijd om eens iets te posten over schoolgerelateerde zaken. Het is hier 20 graden met een lekker briesje, maar ik dwaal af. Voorlopig weten ze nog niks van mijn stageschool dus we wachten af. De andere vakken heb ik op maandag en dinsdag, en als ik met wat handigheid mijn stagelessen daarop kan laten aansluiten ( wat in Turkije eerder regel dan uitzondering is) dan heb ik een weekend de naam waardig. Er zijn al plannen voor İstanbul en Pamukkale, meer later daarover wanneer er iets concreet is vastgelegd.
Voorts ben ik altijd wel te vinden voor een folie, zoals een blitz-reisje naar Griekenland eventueel. Het grote voordeel is dat ik dan een nieuw visum krijg aan de grens bij het terugkeren, terwijl een verlenging - ik blijf meer dan 3 maanden - minstens € 50 kost... We rekenen het na en we maken een balans op.
Voorts ben ik altijd wel te vinden voor een folie, zoals een blitz-reisje naar Griekenland eventueel. Het grote voordeel is dat ik dan een nieuw visum krijg aan de grens bij het terugkeren, terwijl een verlenging - ik blijf meer dan 3 maanden - minstens € 50 kost... We rekenen het na en we maken een balans op.
dinsdag 16 februari 2010
İmpressies
Waar te beginnen... Hoogtepunten tot nu toe waren een bezoek aan Efeze, echt schitterend, en te bedenken dat 78 % van de stad nog moet blootgelegd worden. De Agora van Smyrna ( oude naam van Izmir) en het museum van de antieke tijd moesten er bijna niet voor onderdoen. Een diner in een vrij exclusief visrestaurant naast het Hilton hotel... we kunnen niet klagen. Enkele fotos kun je terugvinden op mijn facebookpagina. Meer zal ik later uploaden. Gaat nogal moeilijk nu vanuit een internetcafe waar de plaatselijke jeugd counter-strike komt spelen.
Voor de rest tussen de 16 en 20 graden Celsius, een zeer relax onderwijssysteem en vriendelijke Turken. Wie zou er niet ontroerd raken als ze je vragen: wil je om 9u of om 11u les?
Voor de rest tussen de 16 en 20 graden Celsius, een zeer relax onderwijssysteem en vriendelijke Turken. Wie zou er niet ontroerd raken als ze je vragen: wil je om 9u of om 11u les?
maandag 8 februari 2010
Photoshop
Gisteren ingetrokken in mijn kamer en kennis gemaakt met mijn roommate. zijn naam is Jun en hij komt uit zuid-korea. Als traditionele verwelkoming heeft hij voor mij noodles klaargemaakt. İn Korea slurpen ze dat naar binnen, een video volgt nog, het was indrukwekkend luid. Hij is naar eigen zeggen 25 in Korea maar 24 in Turkije... Ik stel me geen vragen. Zijn hobby is - ik had al een zwaar vermoeden - fotografie. Meteen werd een Nikon camera gepositioneerd op mijn profiel. Dan vraagt hij beleefd of hij een foto van mij naar zijn vriendin mag sturen en ik stem toe. Hij zet de foto op zijn laptop en opent photoshop... zeer confronterend begint hij mijn schouders hoger te trekken en mijn buik platter te maken, met een snelheid alsof hij dat bij elke foto doet. Wenen in een hoekje!
Voor de rest gewekt door de Imam die door de boxen van de Eylüp Sultan Moskee galmt, best wel aangenamer dan de nokia GSM wekker. Alleen slecht ingeslapen omdat mijn kamergenoot de thermostaat op 30 graden had gezet. Whateva...
Voor de rest gewekt door de Imam die door de boxen van de Eylüp Sultan Moskee galmt, best wel aangenamer dan de nokia GSM wekker. Alleen slecht ingeslapen omdat mijn kamergenoot de thermostaat op 30 graden had gezet. Whateva...
maandag 1 februari 2010
Very good Engrish
Aangezien mijn Turks gebrekkig blijft ben ik zeer blij dat er ook een Engelstalige versie is van de website van mijn universiteit. Toch trek ik soms mijn wenkbrauwen op, bijvoorbeeld omwille van onderstaande zin, over het voorziene logement.
"Male and female students will begin to serve our country in total 261 rooms."
Come again?
Ook in het contract staan een paar regels waar ik even moest bij slikken.
Als ik iets van alcohol nuttig of bezit in mijn kamer/in het gebouw of mijn kamer niet netjes houdt ( 'tidy'& 'clean') wordt ik gesanctioneerd met 'Temporary leave'. Ai. Oftewel opteer ik voor subtiliteit, oftewel voor onthouding. Zolang niemand zich vragen stelt bij de zak aardappelen van 5 kg. onder mijn bed en de distilleerkolf met tijdelijk een goudvis in zit ik safe. Ik kan ook dadels op de markt kopen en laten gisten op fles. Maar hoogstwaarschijnlijk zal ik conformistisch zijn, en braaf regels volgen.
"Male and female students will begin to serve our country in total 261 rooms."
Come again?
Ook in het contract staan een paar regels waar ik even moest bij slikken.
Als ik iets van alcohol nuttig of bezit in mijn kamer/in het gebouw of mijn kamer niet netjes houdt ( 'tidy'& 'clean') wordt ik gesanctioneerd met 'Temporary leave'. Ai. Oftewel opteer ik voor subtiliteit, oftewel voor onthouding. Zolang niemand zich vragen stelt bij de zak aardappelen van 5 kg. onder mijn bed en de distilleerkolf met tijdelijk een goudvis in zit ik safe. Ik kan ook dadels op de markt kopen en laten gisten op fles. Maar hoogstwaarschijnlijk zal ik conformistisch zijn, en braaf regels volgen.
vrijdag 29 januari 2010
Een precaire voorbereiding!
Binnen een week ruil ik België in voor Turkije en ik moet zeggen, mijn Turks is ondermaats. Zei ik ondermaats? ik bedoel onbestaande. Vandaag en gisteren samen zes uur Turkse les gevolgd en daarnaast nog woordjes ingeoefend. Het voorlopige resultaat is dat ik kan afdingen in een bazaar en een waterpijp kan bestellen. Volgende week maandag hoofdstuk 3! Noem me gerust een polyglot.
Een goede vriend van mijn vader heeft nog in Turkije gewerkt en waarschuwde me om zeker niet te beginnen over bepaalde conflicten die er geweest zijn in het land. Met mijn van nature veel te grote mond gecombineerd met Raki ( 40 ° en te drinken zoals Pastis) zal ik het soms lastig hebben om diplomatiek te blijven. We doen ons best, de Raki beperken tot een minimum wordt cruciaal.
Ik hoop dat ik bij het volgende blogbericht veilig geland ben in Izmir, en dat mijn Erasmusavontuur van start kan gaan. Als ik niets post is het omdat er gewoon geen avontuur is... ik wil uw tijd niet verspillen, zoals met dit bericht.
Abonneren op:
Posts (Atom)
