Culinair

Het zal u misschien verbazen, maar ik heb nog niets gepost over de Turkse keuken. Bij deze een rechtzetting. İedereen kent wel de döner kebap waarvoor ganse kuddes schapen worden gedecimeerd, er is echter veel meer. En beter.

In het Gentse kan je bijvoorbeeld Turkse Pizza gaan eten ( Sleepstraat, 't sluisken) maar zowel in Gent als hier doet die in mijn ogen toch wat onder voor een echte İtaliaanse. Veel beter is dan de Lahmacun ( spreek uit 'Lammadjoen'), flinterdun gebakken brooddeeg met een wisselende 'topping'. Die halen ze met een houten spatel ter grootte van een roeiriem uit een houtoven en bieden ze je aan met de alomtegenwoordige Ayran , een drinkyoghurt met een rinse, licht gezouten smaak.

Ook zeer aan te bevelen zijn de Mezeler, die vrij vergelijkbaar zijn met de Griekse appetizers. Yoghurt met look en olijfolie, gemarineerde tomaten, gevulde aubergines,... voor elk wat wils, en uiteraard overal begeleid met een mand vers brood. Brood bakken kunnen ze wel in Turkije, en op elke straathoek is het te verkrijgen aan de standaardprijs van een halve euro per brood. Een bakker zoals wij die hebben bestaat niet echt, brood verkopen ze overal, er zijn in elke straat nog kruideniers te vinden.

Ook zeer lekker is köfte. Nog het best te vergelijken met een bitterbal van formaat, alleen minder knapperig. Het grote voordeel van köfte is dat je effectief gelooft en proeft dat er vlees in zit, een ervaring die een bitterbal me nog nooit geschonken heeft.

Over de dranken kan ik kort zijn. Efez is het lokale pilsbier en is best te pruimen. Rakı is zeer lekker, vooral in het zonnetje, maar wordt traditioneel bijna uitsluitend bij visgerechten geserveerd. Ook is de verhouding water-rakı nogal ongebalanceerd hoog waardoor Turken na een slok rakı ( waar al ijs en water is aan toegevoegd) nog een slok water drinken uit een tweede glas. Omslachtig..ach..When in Rome.

İk kan u ook met trots melden dat mijn vrees om bij het terugvliegen twee zetels nodig te hebben ipv. een, ongegrond bleek. İk verdik hier niet, al moet ik er wel bij zeggen dat ik geen Turkse desserts nuttig. De Turkse gewoonte om suiker in hun koffie en thee te kappen deed me ook denken aan een binnenvaartschip dat op de Dender door Amylum met glucose wordt gevuld, de hoeveelheden zijn extreem in mijn ogen. Daar blijf ik dus af. Volgende keer meer ervaringen.