Tepekule

Vandaag na de les Engelse literatuur besloot ik mijn haar te laten knippen, het begon echt te lang te worden. Uiteraard kon de kapper geen Engels en is mijn Turks te beperkt om te vragen om het uit te dunnen en bij te knippen. İk liet de Kuaför maar zijn gang gaan en mompelde iets van 'vanitas vanitatum'. Ach, voor 4 euro moeten we niet moeilijk doen.

Meteen daarna nam ik de bus naar Bayraklı, een district van İzmir, op een paar kilometer afstand van het centrum. Omringd door flatgebouwen en halve sloppenwijken die tegen de heuvels aan werden gebouwd ( ik gebruik het woord 'gebouwd' ruim) ligt een groene heuvel waar tussen de wijnstokken en olijfbomen restanten liggen van de oudste nederzetting te İzmir (Het oudste gebouw dateert van 900 v.C.). Niemand te zien bij het hek, ze verwachten hier duidelijk geen bezoekers gedurende de week of buiten de zomer. Uiteindelijk dan toch de verantwoordelijke gevonden die me carte blanche gaf om zelf rond te lopen. Een ongebruikelijke waarschuwing was dat ik met stenen moest gooien naar de wilde honden die er rond zwierven, indien ze me aanvielen. Que?

Onversaagd wanneer het om geschiedenis gaat begon ik rond te lopen. De plattegrond laat duidelijk rechthoekige huizen zien in de 'megaron'-stijl. De tempel van Athene is deels gerestaureerd wat wil zeggen dat ze 4 zuilen hebben rechtgezet en wat creatief zijn geweest met beton. Het zuidelijke deel van de omwalling is nog grotendeels intact en bestaat uit massieve rotsblokken.Hoe zalig het was om als enige op deze oude site rond te lopen valt moeilijk te beschrijven. Het was een onwezenlijk gevoel. Deze plek kan niet tippen aan Efeze, maar ik was behoorlijk onder de indruk. Dat het gratis was verhoogde mijn euforie nog meer natuurlijk.

Bij het afdalen naar de stadsmuur werd mijn doorgang echter versperd door een zestal honden van formaat. Ze sprongen recht en wat volgde was 10 minuten van afdreigen en mijn borstkas breder doen lijken. Met elke stap die ik richting de omwalling zette, kwamen de honden dichterbij met hun tanden ontbloot. Ondergetekende heeft toch het pleit gewonnen ondanks zijn terughoudendheid om met stenen te gooien, dit zijn hier namelijk artefacten met historische waarde. Het had nochtans niet veel gescheeld of ik zat nu met rabies. Wat doet u zoal op een maandagnamiddag?

Hamam

Daarnet even een bezoekje gebracht aan een Turks badhuis. Verdoken in een steegje dicht bij het oude centrum ligt de Basmanı hamamı die al sinds 1896 in bedrijf is. Wat opvalt bij het binnenstappen is het vele houtwerk en de kasten waarin propere handdoeken worden bewaard. Het hoeft geen betoog dat ik voor alle opties ging en mij deze ochtend slechts zeer beperkt heb gedouchet om toch wat meer rendement te krijgen uit het - overigens zeer vriendelijke - personeel. Na het omkleden ga je de feitelijke hamam binnen, waar je in het midden een verwarmde marmeren plaat hebt waar iedereen op ligt om eens goed uit te zweten, hierop word je ook gewassen en gemasseerd. Ter info: we waren slechts met twee, pure luxe. Rondom deze plaat hangen aan de muren overal kraantjes met warm en koud water om je te reinigen en te verfrissen. Het dak bestaat uıt een grote koepel waarin ronde gaten zijn gemaakt om het zonlicht binnen te laten vallen. Het geheel geeft een erg 'duizend-en-een-nacht'-achtige indruk, en daar houd ik wel van.

Aan elk sprookje komt een einde. Ik had nu niet bepaald een Turkse schone verwacht die me met een palmtak koelte ging toewuiven ( mannen en vrouwen zijn strikt gescheiden in een badhuis), maar een masseur met een gezegend gewicht van rond de 120 kilo was nou toch net het andere uiterste. Hij zeept je volledig in en schrobt je proper, dit gaat er allemaal vrij ruw aan toe. Het voordeel is dat er geen spatje vuil meer in mijn porieen kan zitten. De massage zelf was vrij zalig, al moet je continu uit je hoofd zetten dat het eigenlijk een man met een snor is. Achteraf word je zelfs afgedroogd en genoten we nog na met een kop thee. Een ervaring om niet vlug te vergeten.

Stage

Op dinsdag en donderdag geef ik Engels aan 5B en 6B, leerlingen van respectievelijk 11-13 jaar. Bij ons is dat nog net basisonderwijs maar hier is het systeem dus anders. Hun basisonderwijs duurt acht jaar. Het is echt een plezier om aan hen les te geven, hun niveau van Engels ligt eigenlijk verbazingwekkend hoog voor hun leeftijd. Het gaat om een privéschool natuurlijk, ik heb andere verhalen gehoord over de staatsscholen. Nog nooit meegemaakt dat je bij het stellen van een vraag alle vingers in de klas de lucht in ziet gaan terwijl ze allemaal smeken 'teacher, teacher, teacher, teacher,...'. Leergierigheid is mooi, ook al krijg je zin in Dafalgan. In de pauze bestormen ze je om zich allemaal voor te stellen en hun naam te vertalen in het Engels, één meisje heet September (Eylül), een ander meisje heet 'Moonwater'. Voor zover mij bekend is er geen water op de maan, maar het klinkt wel mooi.

Voor de rest bestaat mijn week uit les volgen op de universiteit, een project maken in het museum voor etnografie en werken aan de bachelorproef voor Artevelde Hogeschool. Qua uitstapjes staan op het programma: Istanbul, Athene, Cappadocië, Pammukale en eventueel Priëne en Milete. Nog geen concrete data, planning is niet mijn sterkste punt.

Naastenliefde of "zakat"

Bastijn Guns
9 Eylül üniversitesi ögrenci yurdu
Sirinkapi mahalessi 1032 sokak
izkent - Buca - Izmir
Turkiye


TIP:
- 100 à 250 grammen gedroogde ham, type: ganda, serrano of iberico (voorkeur). Vacuum-verpakt of ze zijn er bij de douane mee weg, op zo'n moment blijft de koran dode letter.

Indien geen intentie om varkensvlees te sturen, gelieve te onthouden.

Recapituleren

Volledig in het besef dat het nu vrijdag is en dat ik deze week nog niets heb neergepend, wil ik toch even recapituleren. Vorige zondag kregen we namelijk de kans om op excursie te gaan, georganiseerd voor studenten van onze universiteit. Die trip - een habbekrats van € 12,5 - bracht ons naar Bergama, u waarschijnlijk beter bekend als het oude Pergamum. Omdat we erasmus-studenten waren mochten we vooraan in de bus gaan zitten naast de gidsen, die ons tientallen Turkse pasteitjes ( " Home made, try it") in de mond staken, misschien om conversaties te vermijden. Hun engels en ons turks maken communicatie vrij beperkt. Ook heb ik mijn mening dat het een goede plaats was moeten herzien, de buschauffeur rookte... als een Turk. Ik heb hem nooit zonder sigaret gezien. Vreemde gewoontes zoals karaoke in de bus door de buschauffeur wil ik ook wel onder cultuurverschillen categoriseren, het had iets enorm 'in de gloria'-achtigs.

De ruïnes van Pergamum, dat ooit meer dan 100.000 inwoners herbergde, liggen verspreid op een gigantische heuvel, de acropolis. Het uitzicht is fantastisch, aan één zijde van de heuvel ligt een groot stuwmeer (met eilandje in het midden). Het theater ligt ingebed in een steile heuvelflank aan een andere zijde, beneden in het moderne 'Pergamum' zie je nog een Romeinse basilica... qua zondagse uitstap kan dit tellen. Onvergetelijk. Pergamum doet in mijn ogen niets onder voor Efeze, niets.

Daarna reden we door naar Ayvalik, een vissersdorp dat bekend staat om zijn - u voelt hem komen - vis! We kozen onze 'Cipura' (goudbrasem, een regionale specialiteit) uit de toonbank. We keurden zorgvuldig de ogen van de vis en de kleur van de kieuwen. U moet weten, ze leggen hun vis hier niet op ijs. Kamertemperatuur en 'verse' vis, mijn darmflora was er niet happig op. De gegrilde vis was echter fantastisch van smaak en voor € 7 ook niet hemelschokkend duur te noemen, brood en salade inbegrepen. Vijf dagen later moet ik u berichten dat de vis effectief vers was en nadelige gevolgen uitbleven. Gelukkig maar.

Erasmus gratis verlengen

Law no. 5816, concerning the crime of insulting Atatürk, states: “Anyone who publicly insults or curses the memory of Atatürk shall be imprisoned with a sentence of between one and three years. … If the crimes outlined in the first article are committed by a group of two or more individuals, or publicly, or in public districts or by means of the press, the penalty imposed will be increased by a proportion of one half.”

Stageschool

Gisteren voor de eerste maal naar mijn stageschool geweest. Het bleek een privéschool te zijn voor de zéér gegoede inwoners van Izmir. Dit doet onze scholen verbleken... Hypermoderne gebouwen, rondom enkel zicht op de bergen in de verte en natuur (geen bebouwing voor kilometers achter de school!), een eigen busdienst naar de ingang van de school ( te voet zou ik het niet willen doen!). Als leerling zou ik ook zeer gelukkig geweest zijn met de marmer in de gang... Het is toch net dat tikkeltje beter voor je enkels.
Een vleugelpiano in de hal, waar in de pauze een leerkracht of leerling even kan musiceren, gaf het toch ook wat extra cachet. Een vleugje panache, a certain je-ne-sais-pas-quoi. Alles tiptop in orde dus, en dan kom ik nog superlatieven te kort om mijn stageleerkrachten te beschrijven. Gracieuze verschijningen van eind de twintig... Het zou hen oneer aandoen om ze te proberen beschrijven. Het enige vreemde aan de school is dat het belsignaal 'lilalilalila' is van Kim Kay... Het maakt me wel vrolijk.