Istanbul

Vanmorgen na een busrit van een tiental uur aangekomen te Istanbul. Meteen na aankomst hebben we een hotel gezocht en gevonden in het centrum dat van prijs nog te aanvaarden was. Een twintig euro per nacht per persoon.

Na ons gerief gedumpt te hebben begonnen we met om 9 uur de Hagia Sofia te bezoeken. Deze kerk, dan moskee thans museum is echt gigantisch en een must, ook al staan verschillende delen in de steigers, zowel binnen als buiten. Hierna haastten we ons naar de Cami van Sultanahmet, beter bekend als de blauwe moskee. Deze is een duizendtal jaar jonger dan de Hagia Sofia en wordt vandaag wel nog gebruikt voor gebedsdiensten. Ook een aanrader en voor het geld hoef je het niet te laten, het is volledig gratis. Geen tijd om stil te gaan zitten, de ondergrondse cisterne moest bezocht worden. Dit kan enkel beschreven worden als een woud van zuilen, sfeervol verlicht en met twee mysterieuze Medusa-beelden.

Uit de vuist vlug een broodje met sesamzaad gegeten en op naar het hoogtepunt: Topkapi! Hier resideerde de Sultan met zijn hofhouding, inclusief harem. Prachtige vertrekken herbergen een schat aan juwelen en waardevolle voorwerpen uit langvervlogen tijden. Een diamant van 82 karaat, duizenden smaragden, goud, ... het komt niet op een kilo meer of minder. Het uitzicht op de Bosporus en de Gouden Hoorn - de inham die mede het schiereiland vormt - is beklijvend. Het hoeft geen betoog dat we 15 Turkse Lira met de glimlach hebben bijbetaald om de haremvertrekken te kunnen bezoeken. Dit is echt het mooiste deel van het Topkapi paleis, de concubines moest ik er wel bij fantaseren.

U denkt waarschijnlijk dat dit een mooi dagprogramma was maar de klok sloeg nu pas 13 uur. Wat nog volgde was het archeologisch museum, aan de voet van Topkapi. Een mooie collectie zonder meer. Hierna gingen we te voet naar de moskee van Sultan Suleyman de wetgever waar we zijn graf bezochten en het kerkhof, de moskee bleef echter gesloten wegens restauratiewerken. We waren daarna nog van plan om naar een Turkse hamam te gaan maar na lang overwegen hebben we het toch geschrapt. Hier in de binnenstad van Istanbul zijn het allemaal valkuilen voor de spenderende toerist. Een volledige service ( wassen, massage) zou gemakkelijk 50 euro kunnen kosten, in Izmir betaalden we er slechts 10. Jammer, architecturaal zijn deze van Istanbul schitterend, maar het is het geld niet waard. Zover het programma van vandaag, morgen zijn we er weer.

Mr. Sensitive

Onlangs had ik een uitermate fijne avond met drie Turkse meisjes, waarvan twee klasgenoten uit de Engelse les. De communicatie zat dus wel snor. Er werd een fles ouzo opengemaakt die ik meegebracht had uit Griekenland. Aangezien die iets zoeter en milder smaakt dan de typisch Turkse raki werd er stevig van gedronken.

In het begin werd er gewoon gezeverd en aan small-talk gedaan. Eenmaal de alcohol begon te werken begonnen ze over... politiek. 'What do you think about Atatürk?', vraagt éen van hen. Terwijl ik mijn antwoord probeer te formuleren zie ik een levensgrote poster van de man hangen in de kamer. Ik zou liegen moest ik zeggen dat dit mijn antwoord niet beïnvloed heeft.

Even later was ik zo ondoordacht om het oosten van Turkije, Koerdistan te noemen, waarop éen van de meisjes recht sprong van haar stoel en riep: 'Koerdistan bestaat niet!!!' Na uitvoerig excuseren en het bijgieten van ouzo toch nog uit deze crisis geraakt...

Resultaten

Volledig in het besef dat mijn erasmus-uitwisseling meer lijkt op een cultuurreis voor jongeren met overgewicht dan op een werk- en studieperiode, is het nu tijd om de resultaten te publiceren van mijn examens, om zo toch de klemtoon weer naar het schoolgebeuren te doen overhellen, in dit blogbericht welteverstaan.

Voor het vak 'Engelse poëzie' behaalde ik een score van 80 %, voor 'Engelse literatuur' kreeg ik vandaag mijn uitslag te horen: 84 %. Blijkbaar zat ik telkens ruim boven het klasgemiddelde, wat ik eerder aan mijn medestudenten wijt dan aan mijn studie-ijver. Vooral het contrast tussen Turkse jongens en meisjes lijkt groot. De meisjes met keurig nette notities, met de titels liefst in meerdere kleuren. Alle jongens met diezelfde keurige notities maar dan gekopiëerd, ondergetekende incluis. De Turkse jongens scoren dan ook iets lager dan de aanleggers van notities. Een natuurwet.

Stilaan nadert het moment van terugkeer, jammer, ook al verlang ik vele mensen terug te zien. Ik begon me echt thuis te voelen in Turkije. Het zal aanpassen worden: het voetpad weer gebruiken, een kruispunt niet dwars oversteken als voetganger,... De lijst is eindeloos. Wie weet zal ik zelf de imam missen die reeds om 6u30 zijn stem (lees: keelklanken) aanheft, het hoorde er allemaal bij. Maar alvorens we vertrekken toch nog het onderste uit de kan proberen halen, naar Turkije gaan zonder Istanbul en Cappadocië gezien te hebben is vrij schandalig. Daar moet nog een mouw aan gepast worden. We houden u op de hoogte.

Sardis

Vandaag heb ik er toch nog een dagtrip kunnen uitpersen in dit anders vrij saaie weekend. Op een dik uur rijden van Izmir bevindt zich het dorpje Sart, dat tussen de ruïnes ligt van het ooit machtige Sardis. Dit was de hoofdstad van de Lydiërs, een Anatolisch volk dat rond de 7de eeuw v. Christus het westelijke deel van hedendaags Turkije in handen had. Zij staan in alle geschiedenisboeken vermeld als de uitvinders van de muntslag. Ook de uitdrukking 'zo rijk als Croesus' hebben we aan hen te danken. Dit volledig terzijde. Daarna bleef het een belangrijke rol vervullen in het Romeinse rijk én het Byzantijnse rijk. De stad moet ooit niet minder dan gigantisch geweest zijn, te zien aan de afstand tussen de restanten. Vandaag blijft er nog relatief weinig over, al vond ik het toch de moeite. Het gymnasium is bijna volledig gereconstrueerd en daarnaast bevindt zich een synagoge. De tempel van Artemis ligt ongeveer 1 kilometer verder, ook een aanrader. Dit is geen platgelopen site zoals Efeze of Milete, op een paar Turkse families op uitstap na was er alweer geen kat te zien. Zo hebben we het graag.

Stageschool (2)

Elke maandagochtend en vrijdagnamiddag vindt er een ceremonie plaats met een nogal sterk gekleurd nationalistisch kantje. De leerlingen gaan mooi in het gelid staan met de armen naar beneden, keurig tegen het lichaam. Een militaire houding. Voor hen staat een levensgroot standbeeld van Ataturk en een vlaggemast. Op het signaal zingen ze dan het volkslied terwijl een gelukkige leerling de vlag gestaag maar zeker mag heisen. Daarna begint de lesweek of het weekend.

Diezelfde dag werden we tijdens een pauze vergast op een "tanz der stärke kinder" door een tiental Duitse leerlingen op uitwisseling naar aanleiding van de dag van de kinderen in Turkije, 23 april. Hun prestatie was in mijn ogen abominabel, maar de jongste leerlingen van de school genoten er van. Heerlijk om zien was het uitbundige 'wieder aus' dat alle Turkse leerlingen van alle leeftijden ritmisch begonnen te declameren, tot de Duitse delegatie nogmaals de dans opvoerde. Even peilen bij enkele leerlingen leerde me dat een paar klassen uit de achtste graad ( de aanstokers als het ware ) wiskundeles hadden... Het doet me wel iets, het kwam me allemaal zo bekend voor, en de reactie is universeel. Proberen tijd te rekken, zolang we maar geen les hebben.

Delphi & Mycene

Zaterdagochtend meteen na aankomst in Piraeus, de haven van Athene, de bus genomen naar Delphi. Na een busrit van drie uur arriveerden we in dit voormalig heiligdom van Apollo waar de Pythia haar voorspellingen deed. Ik verschoot enorm van de hoogte. Delphi ligt tegen een bergflank aangebouwd, en het uitzicht is gewoon prachtig. Mooi bewaard ( lees: deels gereconstrueerd) zijn de schatkamer van Athene en de tempel van Apollo. Zeker geen tegenvaller. Er is ook museum dat als pronkstuk 'de wagenmenner van delphi' in zijn collectie heeft, een bronzen beeld dat verbazingwekkend goed bewaard is gebleven. Dorstig als we waren, deden we ons tegoed aan een karaf Retsina. Daarna was het weer tijd voor een lange busrit. Het was het echter allemaal waard.

De laatste dag van onze trip. Eenmaal aangekomen bij de bushalte te Mycene bleek de site vier kilometer verder te liggen in de bergen. Op de bus zat gelukkig een vriendelijke Griekse jongen die ons voorstelde om mee te rijden met zijn mama, een française. We gingen in ons beste Frans op het verzoek in ('Je vous remercie, madame'). Mycene zelf was fantastisch: de leeuwenpoort, de tholoi of grafheuvels voor de koningen en hun egaa's, de monumentale Myceense muren, ... Zondag zijn wel alle musea en sites gratis in Griekenland dus het was op de koppen lopen, maar dat maakte de site niet minder interessant.

Maandagmorgen de X95-bus genomen naar de luchthaven, we hadden geruchten gehoord dat de bewuste vulkanische aswolk al in Noord-Griekenland gesignaleerd was. Bijna alle vluchten naar West-Europa waren gecancelled maar Izmir en Athene bleken ongemoeid gelaten. Blij om terug te zijn. Het begon wat op mijn budget te wegen, een week Griekenland.

Kreta

Na een rustige overtocht van 9 uur (!) met de ferry kwamen we `s morgens aan in Iraklion, de hoofstad van Kreta. Deze stad is nog volledig ommuurd op zijn Vaubans tegen de dreiging van de Turken. Terloops gezegd, geen Turk gezien in Iraklion maar dat zal eerder liggen aan de draconische visa-wetgeving. Het was sinds de 4de kruistocht een Venetiaans bastion, en hun fort torent nog steeds uit boven de vissershaven. De Ottomanen veroverden het echter in de 17de eeuw. Het bevindt zich ergens tussen pitoresk en mondain, een geslaagde combinatie. We namen onmiddelijk na aankomst de bus naar Knossos, dat slechts enkele kilometers verderop ligt. Het opende zijn deuren om 8.30 en toch waren we in het gezelschap van pakweg drie bussen Canadezen, twee bussen Fransen en een melange van Aziaten. Minder aangenaam, en Knossos viel ook eigenlijk een beetje tegen. Daarna teruggekeerd naar Iraklion en het museum bezocht. De Koreaan wou perse een plons nemen en daarom namen we een bus richting het zuid-westen van Kreta, Matala. Het vervolg van de dag bestond uit zwemmen in azuurblauw water, af en toe gebeten worden in je teen door vissen, Kretenzische wijn ledigen op het strand en dit bij 32 graden... Zeer aangenaam was een lange babbel met twee Belgische schonen in bikini op het strand bij Matala ( buiten ons was er niemand... luxe). Op het einde van het gesprek bleek het om actrice Marieke Dilles te gaan en een vriendin. Ik kende ze dus niet... ach, ze kende me ook niet. De dag erna op de terugweg Gortyna bezocht, de hoofdstad van Kreta tijdens de Romeinse overheersing. Veel mooier dan Knossos. Tijdens het bezoek trokken we de appelsienen uit de bomen, het fruit is hier al rijp in april. Mijn god, Kreta is mooi. Check zeker het fotoalbum dat ik ga uploaden begin volgende week. Het plan is nu om vis te gaan eten en de ferry te nemen om 21 uur. Morgen staat Mycene op het programma maar eigenlijk hebben we geen programma. We zien wel, er is enkel mijn historische verlanglijst en de latente drang van een Koreaan om veel fotos te nemen.

Athena Terror Corps

Ik heb besloten mijn verslag van Griekenland op te delen in drie. Inspiratie vond ik uiteraard bij de heilige drievuldigheid maar ik was vooral gedreven door gemakzucht. In het eerste deel zal ik Athene bespreken, deel twee zal over Kreta gaan en deel drie over de nog niet gemaakte excursies naar Delphi en Mycene.

Athene is een lelijke stad, recht voor de raap. Vol met bedelaars, Afrikanen die je om de vijf minuten lastigvallen met handtassen ( hallo, ik heb dat niet nodig?), muren van krotten vol met graffiti, in het zicht van de Acropolis. Voila, alles is eruit, vanaf nu gaan we het positiever bekijken. Alle musea in Athene en Griekenland zijn gratis voor Europese studenten! Heerlijk. Ik heb er dan ook een pak gedaan met een grijns van hier tot in Seoul, mijn Koreaanse metgezel mocht wel de volle pot betalen. In het archeologisch museum liep ik Lieven Uvin tegen het lijf die op wandel was met de zesdejaars van het Sint Jozefscollege te Aalst, opmerkelijk. Een prachtcollectie, die niet moest evenaren voor het Acropolismuseum, een modern complex dat als blikvanger vijf Kariatiden (vrouwenzuilen) van het Erechteion herbergt. De acropolis zelf, ondanks het feit dat het meer op een bouwwerf lijkt dan een historische site vanwege de restauratiewerken, blijft toch het hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk. De stoa en Romeinse agora, de tempel van Hephaistos, het Byzantijns museum en het museum van Cycladische kunst,... de lijst met aanraders is vrij lang. Zelfs de Efzones, een traditioneel Grieks eliteregiment met pompons vond ik tof om zien. Hun gemarcheer kwam me vrij *gay* over, maar kom, we zien dat door de vingers. Ze hebben het van horen zeggen hier uitgevonden...

Athene

Omstreeks 12u30 morgen (lokale tijd) zal ik mij bevinden in de hoofdstad van het finacieel noodlijdende Griekenland, altijd bereid om wat geld in het systeem te pompen. Als we internet hebben in ons jeugdhotel gaat de berichtgeving door, anders moet ik u alweer teleurstellen.

Pamukkale

Na een comfortabele busrit van drie uur ( stewardess met dienst-trolley inbegrepen) kwamen we rond 12.00 aan in Pamukkale. Al vanop kilometers afstand kon je het zien liggen, het zonlicht weerkaatste vrij agressief op deze kalksteenformaties. Zelf was ik toch wat teleurgesteld, het was vrij droog en slechts enkele terrassen waren verwaterd. Eenmaal boven was ik dan weer in het Walhalla, hier bekend als Hierapolis. Deze ruines ( op een Turks keyboard vind ik geen dubbele punt op de i) konden tippen aan Efeze in mijn ogen. Het meest onder de indruk was ik van de noordelijke necropool. In Ostia en Arles ( Rue des Sarcophages) had ik er al gezien maar die waren eerder beperkt van omvang, in Hierapolis komt er geen einde aan. Je wandelt langs de oude weg en langs beide kanten weet je niet waar eerst te kijken. Honderden - zo niet duizenden - tombes, elk met hun eigen design en vaak nog met Griekse inscripties. Er was alweer geen toerist te zien, die zaten allemaal in het theater of in het moderne zwembad waar je tussen de zuilen kunt zwemmen. Dit bezat echter nog minder authenticiteit dan een 'Sun Parks'-zwembad. De keuze was vlug gemaakt, en € 12 werd bespaard. Alleen de necropool al maakte de rit de moeite waard. Twee Michelinsterren, vaut le detour.

s'Avonds dan nog in Pamukkale gegeten. Er komen hier zoveel toeristen dat we in het restaurant Koreaans eten konden bestellen, wat mijn roommate An-Jun-Chul bijna tot tranen beroerde. Ik begrijp zelf niet goed waarom mensen Koreaanse voeding importeren om Koreanen naar hun restaurant te lokken. When in Turkey, eat Turkish. Maar het werkte toch precies.

Rond 22.00 terug aangekomen in İzmir. Een mooie dag, die we afsloten met een frisse Efez, een trouwens zeer genietbaar Turks pilsbier.

Perspectieven

Er breekt een boeiende periode aan, ik verzeker het u. Dit is meteen ook een verontschuldiging voor de berichtgeving van laatste weken ( of het gebrek hieraan), maar ik heb net een examenweek achter de rug en ik vind dat vrij oninteressant als nieuws. De resultaten volgen later wel eens, wanneer bekend.

İk heb gisteren mijn tickets ontvangen voor Athene. We vertrekken nu maandag vroeg in de ochtend.Op het programma staan uiteraard een grondige verkenning van de stad zelf maar ook Delphi, het oude Mycene en Epidauros, bekend om zijn perfect bewaarde theater. We onderzoeken nog de mogelijk tot het nemen van een ferry naar Iraklia, Kreta voor een Blitz-bezoek aan Knossos en Phaistos. Dit laatste onder voorbehoud. Daarnet nog het logement geregeld in een jeugdherberg aan € 12 per nacht. We houden het betaalbaar, er moet immers nog geld besteed worden aan een weekendje Istanbul en een driedaagse naar Cappadocia.

Om in de week te mogen vertrekken heb ik het op een akkoordje kunnen gooien met mijn meer dan inschikkelijke mentoren en ik kom er vanaf met de belofte een fles Ouzo mee te brengen. Qua hand-en-spandiensten kan dit tellen, maar het zou naief geweest zijn te denken dat het PS-gedachtegoed zich zou beperken tot Belgie.

Morgen gaan we een dagtrip maken ( inclusief dagschotel) naar Pamukkale, dat natuurfenomeen waar hopelijk iets minder toeristen in liggen te vervellen dan tijdens de zomermaanden. Laten we hopen op terrasjesweer. Minstens dubbel zo interessant voor mij zijn de nabijgelegen ruines van het antieke Hierapolis, een minder ronkende naam dan Efeze maar toch vrij hoog op mijn to-do list. Een nabeschouwing volgt morgenavond of zondagmorgen.

De helpende hand

Indien u graag mijn verhalen en belevenissen visueel geïllustreerd ziet, verwijs ik u met plezier door naar mijn fotoalbum op facebook: 'VZW toerisme Izmir'. Ga telkens naar de laatste pagina, daar worden de meest recente foto's altijd geplaatst. De geselecteerde foto's werden vrij grondig gecensureerd en zijn bestemd voor alle leeftijden. Hoera!