Pamukkale

Na een comfortabele busrit van drie uur ( stewardess met dienst-trolley inbegrepen) kwamen we rond 12.00 aan in Pamukkale. Al vanop kilometers afstand kon je het zien liggen, het zonlicht weerkaatste vrij agressief op deze kalksteenformaties. Zelf was ik toch wat teleurgesteld, het was vrij droog en slechts enkele terrassen waren verwaterd. Eenmaal boven was ik dan weer in het Walhalla, hier bekend als Hierapolis. Deze ruines ( op een Turks keyboard vind ik geen dubbele punt op de i) konden tippen aan Efeze in mijn ogen. Het meest onder de indruk was ik van de noordelijke necropool. In Ostia en Arles ( Rue des Sarcophages) had ik er al gezien maar die waren eerder beperkt van omvang, in Hierapolis komt er geen einde aan. Je wandelt langs de oude weg en langs beide kanten weet je niet waar eerst te kijken. Honderden - zo niet duizenden - tombes, elk met hun eigen design en vaak nog met Griekse inscripties. Er was alweer geen toerist te zien, die zaten allemaal in het theater of in het moderne zwembad waar je tussen de zuilen kunt zwemmen. Dit bezat echter nog minder authenticiteit dan een 'Sun Parks'-zwembad. De keuze was vlug gemaakt, en € 12 werd bespaard. Alleen de necropool al maakte de rit de moeite waard. Twee Michelinsterren, vaut le detour.

s'Avonds dan nog in Pamukkale gegeten. Er komen hier zoveel toeristen dat we in het restaurant Koreaans eten konden bestellen, wat mijn roommate An-Jun-Chul bijna tot tranen beroerde. Ik begrijp zelf niet goed waarom mensen Koreaanse voeding importeren om Koreanen naar hun restaurant te lokken. When in Turkey, eat Turkish. Maar het werkte toch precies.

Rond 22.00 terug aangekomen in İzmir. Een mooie dag, die we afsloten met een frisse Efez, een trouwens zeer genietbaar Turks pilsbier.