Elke maandagochtend en vrijdagnamiddag vindt er een ceremonie plaats met een nogal sterk gekleurd nationalistisch kantje. De leerlingen gaan mooi in het gelid staan met de armen naar beneden, keurig tegen het lichaam. Een militaire houding. Voor hen staat een levensgroot standbeeld van Ataturk en een vlaggemast. Op het signaal zingen ze dan het volkslied terwijl een gelukkige leerling de vlag gestaag maar zeker mag heisen. Daarna begint de lesweek of het weekend.
Diezelfde dag werden we tijdens een pauze vergast op een "tanz der stärke kinder" door een tiental Duitse leerlingen op uitwisseling naar aanleiding van de dag van de kinderen in Turkije, 23 april. Hun prestatie was in mijn ogen abominabel, maar de jongste leerlingen van de school genoten er van. Heerlijk om zien was het uitbundige 'wieder aus' dat alle Turkse leerlingen van alle leeftijden ritmisch begonnen te declameren, tot de Duitse delegatie nogmaals de dans opvoerde. Even peilen bij enkele leerlingen leerde me dat een paar klassen uit de achtste graad ( de aanstokers als het ware ) wiskundeles hadden... Het doet me wel iets, het kwam me allemaal zo bekend voor, en de reactie is universeel. Proberen tijd te rekken, zolang we maar geen les hebben.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten