Terug in België! Alhoewel het fantastisch aanvoelt om je familie en vrienden terug te zien laat ik toch voor altijd een deel van mij achter in Izmir. Letterlijk vertaalt zich dat in enkele kilo's die daar verloren zijn, figuurlijk in een vrij melodramatische omschrijving: ik heb daar de tijd van mijn leven gehad!
Excuses voor voorgaande zin, maar ik weet niet hoe ik het anders beknopt kan samen vatten. Er zijn vriendschappen gesloten voor het leven, die gepaard gingen met de belofte naar hun trouwfeest te komen. Wanneer gaat een mens anders eens naar Korea?
Waarschijnlijk ga ik ooit terug naar Izmir, ik kan me perfect vinden in de Turkse manier van leven. Misschien verbaast u dat niet.
Het zonnige weer, de palmbomen langs de boulevards,... Zaventem zette me weer met beide voeten op de grond. Het is voorbij. Ik hoop dat u genoten hebt van mijn belevenissen. Dit is ook het einde van deze blog: ik zie geen enkele zinvolle reden om deze voort te zetten in België. Hij zal wel nog even online blijven staan. U was een fijne lezer.
maandag 17 mei 2010
vrijdag 14 mei 2010
Afscheid nemen bestaat niet
Het allerlaatste weekend is ingezet. Deze week was hectisch: examens afleggen, lesgeven maar vooral de papierberg weggewerkt en ondertekend krijgen. We klagen echter niet: het is mooi geweest. Ik heb vele mensen al bedankt, afscheid genomen van leerlingen en stageleerkrachten, etc. en daarbij lustig rondgestrooid met Belgische chocolade. Ze hebben hier in Turkije nogal een zwak voor zoetigheid dus dat zat wel snor.
Vanavond nog een laatste keer met de erasmussers genieten van de zonsondergang langs de baai, uiteraard met een pintje in de hand. Nu zal het echter een glas Duvel of Blauwe Chimay zijn, eens zien hoe het hen zal bevallen. Ergens ben ik er zéér gerust in. Dan nog wat lurken aan een nargile ( waterpijp) en ik ben klaar om te vertrekken.
Zaterdag staat op het programma: mijn bagage in gereedheid brengen, originele souvenirs kopen, afscheid nemen van de Turkse vrienden in de peda en het grote "Pest-eens-een-Koreaan"-plan in werking stellen. Mijn kamergenoot zal zich mijn vertrek nog lang heugen wanneer hij 's morgens door heeft dat ik met de helft van zijn kledij op het vliegtuig zit, zijn schoenen in de diepvries zitten en de andere helft van zijn kledij ad random uitgedeeld is in de peda. Ergens vind ik genoegdoening in de gedachte dat hij misschien hetzelfde zou bekokstoofd hebben in mijn plaats.
Vanavond nog een laatste keer met de erasmussers genieten van de zonsondergang langs de baai, uiteraard met een pintje in de hand. Nu zal het echter een glas Duvel of Blauwe Chimay zijn, eens zien hoe het hen zal bevallen. Ergens ben ik er zéér gerust in. Dan nog wat lurken aan een nargile ( waterpijp) en ik ben klaar om te vertrekken.
Zaterdag staat op het programma: mijn bagage in gereedheid brengen, originele souvenirs kopen, afscheid nemen van de Turkse vrienden in de peda en het grote "Pest-eens-een-Koreaan"-plan in werking stellen. Mijn kamergenoot zal zich mijn vertrek nog lang heugen wanneer hij 's morgens door heeft dat ik met de helft van zijn kledij op het vliegtuig zit, zijn schoenen in de diepvries zitten en de andere helft van zijn kledij ad random uitgedeeld is in de peda. Ergens vind ik genoegdoening in de gedachte dat hij misschien hetzelfde zou bekokstoofd hebben in mijn plaats.
zondag 9 mei 2010
De berichtgeving
Komende week zal ik u moeten teleurstellen. De drukste week in drie maanden breekt namelijk aan. Lesgeven, examens afleggen, projecten afwerken en de papierberg waar Artevelde zich in specialiseert ingevuld zien te krijgen. Afscheid nemen van vrienden, mensen nog eens gaan bedanken,... niet minder belangrijk. De temperaturen werken alvast niet mee, voor woensdag voorspellen ze 30°. Dan nog eens in het favoriete restaurant 'Nil Pide' gaan tafelen, waar we de garçon uiteraard met voornaam aanspreken. Een vriendelijke jongen, die Mustafa. Ten slotte nog wat originele souvenirs kopen. Stuur me gerust een mailtje met verzoeken.
vrijdag 7 mei 2010
How do you like your dog?
Toen we in Istanbul waren had mijn Koreaanse reisgenoot nog een belofte in te lossen. Hij ging me namelijk meenemen naar een Koreaans restaurant. Wegens een verloren weddenschap mocht hij ook nog de rekening van meer dan € 50 betalen maar goed, dat is naast de kwestie.
Hoeveel Koreaanse restaurants kent u in België? De Japanse en Chinese keukens, die dringen wel tot bij ons door, althans in gemodificeerde versie. Het was dus met veel nieuwsgierigheid dat ik aan tafel schoof. Een goed teken was dat er vele Koreaanse toeristen aanwezig waren. Ze lieten het zich duidelijk smaken, qua benchmark kan dat tellen.
Als hapjes vooraf kregen we verschillende groenten zoals zoete aardappel in blokjes en Kimschi, het meest gegeten bijgerecht in de Koreaanse keuken. Gefermenteerde, pikante groeten. Vezelig zoals andijvie. Het scherpte de honger in elk geval aan.
Dan was het tijd voor de Bulgogi, sneetjes sirloin gemarineerd in sojasaus, look, sesamolie en suiker worden krokant gebakken en geserveerd met kropsla, rijst en een pikante groentesoep. Je begint met een blad sla in je handpalm te leggen, gevolgd door wat rijst en bulgogi op de sla. Dan rol je het slablad toe en steek je het indien mogelijk in éen keer in je mond. Het smaakresultaat is echt fantastisch.
Soju was de begeleidende drank bij de maaltijd. Deze Koreaanse vodka met een alcoholpercentage van 22° wordt bijgeschonken in shotglaasjes die je samen met je disgenoten leegdrinkt, uiteraard telkens in éen teug. Begeleider van een lekkere maaltijd.
Wat me opviel aan de Koreaanse keuken was het gebruik van veel groeten bij de maaltijd en de pittigheid van de gerechten. Na mijn twee stokjes definitief weggelegd te hebben stond mijn mond in brand, gelukkig was er nog vodka. Het leek me ook een gezondere keuken dan de Chinese, waar bindmiddelen en olie gefundenes fressen zijn.
Hoeveel Koreaanse restaurants kent u in België? De Japanse en Chinese keukens, die dringen wel tot bij ons door, althans in gemodificeerde versie. Het was dus met veel nieuwsgierigheid dat ik aan tafel schoof. Een goed teken was dat er vele Koreaanse toeristen aanwezig waren. Ze lieten het zich duidelijk smaken, qua benchmark kan dat tellen.
Als hapjes vooraf kregen we verschillende groenten zoals zoete aardappel in blokjes en Kimschi, het meest gegeten bijgerecht in de Koreaanse keuken. Gefermenteerde, pikante groeten. Vezelig zoals andijvie. Het scherpte de honger in elk geval aan.
Dan was het tijd voor de Bulgogi, sneetjes sirloin gemarineerd in sojasaus, look, sesamolie en suiker worden krokant gebakken en geserveerd met kropsla, rijst en een pikante groentesoep. Je begint met een blad sla in je handpalm te leggen, gevolgd door wat rijst en bulgogi op de sla. Dan rol je het slablad toe en steek je het indien mogelijk in éen keer in je mond. Het smaakresultaat is echt fantastisch.
Soju was de begeleidende drank bij de maaltijd. Deze Koreaanse vodka met een alcoholpercentage van 22° wordt bijgeschonken in shotglaasjes die je samen met je disgenoten leegdrinkt, uiteraard telkens in éen teug. Begeleider van een lekkere maaltijd.
Wat me opviel aan de Koreaanse keuken was het gebruik van veel groeten bij de maaltijd en de pittigheid van de gerechten. Na mijn twee stokjes definitief weggelegd te hebben stond mijn mond in brand, gelukkig was er nog vodka. Het leek me ook een gezondere keuken dan de Chinese, waar bindmiddelen en olie gefundenes fressen zijn.
donderdag 6 mei 2010
International Fair
Vandaag was het de internationale beurs in onze universiteit. Per land kregen we een tafel toegewezen, die ik graag deelde met de Franse meisjes in het kader van bilateraal overleg (lees: uiterlijk). We werden verwacht vragen te beantwoorden en een typisch gerecht klaar te maken. Het is ook vanzelfsprekend dat ik naast de Belgische vlag die we kregen een Vlaamse leeuw heb gehangen.
Gemotiveerd was ik in verschillende supermarkten al gaan zoeken naar iets bruikbaars. Tomaat crevettes? Garnalen hebben ze hier niet. Zo een klein tomaatje gevuld met een paar garnalen en mayonaise, altijd lekker. Helaas, het heeft niet mogen zijn. Het volgende idee was ook haalbaar: asperges op zijn Vlaams. Uiteraard nergens asperges te verkrijgen, noch in blik noch vers. Uiteindelijke aankoop: chocolade van Milka. Absoluut niet Belgisch en zelfs niet eens lekker, maar het kwam het dichtste in de buurt.
Maak je gedurig alle Turkse gasten en professoren wijs dat ze Belgische chocolade eten, staat er dan plots een cameraploeg van TRT ( Turkse nationale televisie) voor je neus. Dit gepaard gaande met het plotse besef dat het Milka-logo op elk blokje chocolade stond afgebeeld kon wel eens vrij nefast zijn voor mijn geloofwaardigheid. Drukte voor niets zo bleek. De journalist proefde en vond het lekker terwijl ik bittere tranen weende bij de teloorgang van de kwaliteitsjournalistiek.
Gemotiveerd was ik in verschillende supermarkten al gaan zoeken naar iets bruikbaars. Tomaat crevettes? Garnalen hebben ze hier niet. Zo een klein tomaatje gevuld met een paar garnalen en mayonaise, altijd lekker. Helaas, het heeft niet mogen zijn. Het volgende idee was ook haalbaar: asperges op zijn Vlaams. Uiteraard nergens asperges te verkrijgen, noch in blik noch vers. Uiteindelijke aankoop: chocolade van Milka. Absoluut niet Belgisch en zelfs niet eens lekker, maar het kwam het dichtste in de buurt.
Maak je gedurig alle Turkse gasten en professoren wijs dat ze Belgische chocolade eten, staat er dan plots een cameraploeg van TRT ( Turkse nationale televisie) voor je neus. Dit gepaard gaande met het plotse besef dat het Milka-logo op elk blokje chocolade stond afgebeeld kon wel eens vrij nefast zijn voor mijn geloofwaardigheid. Drukte voor niets zo bleek. De journalist proefde en vond het lekker terwijl ik bittere tranen weende bij de teloorgang van de kwaliteitsjournalistiek.
maandag 3 mei 2010
Istanbul (slot)
De laatste dag in Istanbul, het moest er ooit van komen natuurlijk. Ons programma stelde niet veel voor omdat we de twee voorgaande dagen vrij productief waren geweest. De Grote Bazaar bleek om te beginnen gesloten. Deze oude markt is vrij berucht / bekend in Istanbul. Dan maar naar de restanten van de oude Aquaduct, die drinkwater over een afstand van ongeveer 18 kilometer transporteerde naar de stad. Er bleef niet veel meer van over, maar als je er passeert: waarom eens niet gaan kijken.
Het grootste deel van de (na)middag hebben we ons bezig gehouden met een historische wandeling, mijn opleiding en interesse indachtig. De ooit driedubbele omwalling van Constantinopel / Byzantium hebben we gevolgd van de Gouden Hoorn tot aan de Zee van Marmara. Deze fortificaties sluiten nog altijd het schiereiland af en zijn ongeveer een zestal kilometer lang. Vreemd maar charmant was het feit dat kleine boertjes tussen de muren in akkers beploegden en groeten teelden. Het maakt een aubergine zovele malen interessanter. Alweer geen toeristen te zien trouwens, die troepen allemaal samen bij de Hagia Sofia.
Stonden we aan de Zee van Marmara, viel ons de vloot van olietankers en containerschepen op. Ze worden schijnbaar expres uit het zicht gehouden van de duizenden toeristen aan de andere kant van het schiereiland. Helaas moest er nog terug worden gewandeld naar de binnenstad, waar een shuttle-bus ons ging komen oppikken. Deze voerde ons naar de autobus, waar ons een oncomfortabele busreis wachtte van een negental uur.
Deze ochtend om 6u35 aangekomen in Izmir. Deze patser slaagde er zelfs nog in om de les Engelse literatuur van 9u00 bij te wonen. Als interne motivatie zou ik een enorme wilskracht durven opgeven. Als externe een limiet aan uren die je kan spijbelen waar ik net boven zou komen te zitten, moest ik niet opgedaagd zijn deze ochtend. Er bestaan nog helden...
Het grootste deel van de (na)middag hebben we ons bezig gehouden met een historische wandeling, mijn opleiding en interesse indachtig. De ooit driedubbele omwalling van Constantinopel / Byzantium hebben we gevolgd van de Gouden Hoorn tot aan de Zee van Marmara. Deze fortificaties sluiten nog altijd het schiereiland af en zijn ongeveer een zestal kilometer lang. Vreemd maar charmant was het feit dat kleine boertjes tussen de muren in akkers beploegden en groeten teelden. Het maakt een aubergine zovele malen interessanter. Alweer geen toeristen te zien trouwens, die troepen allemaal samen bij de Hagia Sofia.
Stonden we aan de Zee van Marmara, viel ons de vloot van olietankers en containerschepen op. Ze worden schijnbaar expres uit het zicht gehouden van de duizenden toeristen aan de andere kant van het schiereiland. Helaas moest er nog terug worden gewandeld naar de binnenstad, waar een shuttle-bus ons ging komen oppikken. Deze voerde ons naar de autobus, waar ons een oncomfortabele busreis wachtte van een negental uur.
Deze ochtend om 6u35 aangekomen in Izmir. Deze patser slaagde er zelfs nog in om de les Engelse literatuur van 9u00 bij te wonen. Als interne motivatie zou ik een enorme wilskracht durven opgeven. Als externe een limiet aan uren die je kan spijbelen waar ik net boven zou komen te zitten, moest ik niet opgedaagd zijn deze ochtend. Er bestaan nog helden...
zaterdag 1 mei 2010
Istanbul (2)
Deze morgen alweer vroeg uit de veren, er moest namelijk een pak gewandeld worden. We staken de Gouden Hoorn over via een brug waar een vijfhondertal vissers naast elkaar hun hobby of metier uitoefenden. Ze haalden kleine visjes boven, niet groter dan een ansjovis en blijkbaar een regionale specialiteit. Wij gingen echter verder naar de Galata-toren. Een kolos van 62 meter hoogte, gebouwd door de Byzantijnen, met een enorm panorama.
Toen we op wandel waren naar het Dolmabahce - paleis viel ons de aanwezigheid op van een leger aan politie-agenten, in volledige bewapening. In de winkelstraat met de consulaten van Nederland en Zweden schatte ik het aantal politiemannen op een kleine duizend, geen betoger te zien nochtans. Wat verder drong het door, 1 mei. We zaten opeens vast tussen duizenden socialisten en communisten van de TKP, de Turkse Communistische Partij. Bij het horen van de internationale begon mijn maag al te keren. Zo vlug mogelijk hieruit geraken was de boodschap. Ik las net online dat er 20.000 politie-agenten opgetrommeld waren voor de 200.000 demonstranten bij de orde te houden. Het ging er allemaal vredig aan toe.
Gelukkig vonden we het Dolmabahce - paleis aan de Bosporus. Een 19de-eeuwse nabootsing van Versailles, alleen een stuk kleiner. Rococo is de alomtegenwoordige stijl in dit luxueuze rustoord. Een aanrader, al vond ik topkapi wel mooier.
Daarna nog een boottocht gemaakt noordwaarts onder de brug door richting Rumeli, het kasteel dat door de Ottomanen gebouwd werd om de toegang tot de Bosporus te controleren. Byzantium was op dat moment nog net niet in hun handen gevallen.
Hier houdt ons programma voor vandaag ermee op. De Koreaan moet me wel nog een maaltijd wegens een verloren weddenschap. Uiteraard kies ik een duur restaurant.
Toen we op wandel waren naar het Dolmabahce - paleis viel ons de aanwezigheid op van een leger aan politie-agenten, in volledige bewapening. In de winkelstraat met de consulaten van Nederland en Zweden schatte ik het aantal politiemannen op een kleine duizend, geen betoger te zien nochtans. Wat verder drong het door, 1 mei. We zaten opeens vast tussen duizenden socialisten en communisten van de TKP, de Turkse Communistische Partij. Bij het horen van de internationale begon mijn maag al te keren. Zo vlug mogelijk hieruit geraken was de boodschap. Ik las net online dat er 20.000 politie-agenten opgetrommeld waren voor de 200.000 demonstranten bij de orde te houden. Het ging er allemaal vredig aan toe.
Gelukkig vonden we het Dolmabahce - paleis aan de Bosporus. Een 19de-eeuwse nabootsing van Versailles, alleen een stuk kleiner. Rococo is de alomtegenwoordige stijl in dit luxueuze rustoord. Een aanrader, al vond ik topkapi wel mooier.
Daarna nog een boottocht gemaakt noordwaarts onder de brug door richting Rumeli, het kasteel dat door de Ottomanen gebouwd werd om de toegang tot de Bosporus te controleren. Byzantium was op dat moment nog net niet in hun handen gevallen.
Hier houdt ons programma voor vandaag ermee op. De Koreaan moet me wel nog een maaltijd wegens een verloren weddenschap. Uiteraard kies ik een duur restaurant.
Abonneren op:
Posts (Atom)
