Gisteren voor de eerste maal naar mijn stageschool geweest. Het bleek een privéschool te zijn voor de zéér gegoede inwoners van Izmir. Dit doet onze scholen verbleken... Hypermoderne gebouwen, rondom enkel zicht op de bergen in de verte en natuur (geen bebouwing voor kilometers achter de school!), een eigen busdienst naar de ingang van de school ( te voet zou ik het niet willen doen!). Als leerling zou ik ook zeer gelukkig geweest zijn met de marmer in de gang... Het is toch net dat tikkeltje beter voor je enkels.
Een vleugelpiano in de hal, waar in de pauze een leerkracht of leerling even kan musiceren, gaf het toch ook wat extra cachet. Een vleugje panache, a certain je-ne-sais-pas-quoi. Alles tiptop in orde dus, en dan kom ik nog superlatieven te kort om mijn stageleerkrachten te beschrijven. Gracieuze verschijningen van eind de twintig... Het zou hen oneer aandoen om ze te proberen beschrijven. Het enige vreemde aan de school is dat het belsignaal 'lilalilalila' is van Kim Kay... Het maakt me wel vrolijk.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Zeg Baske,ik denk dat het daar niet zo gezond is voor u,kwestie van gewend worden hé!!!!!
BeantwoordenVerwijderenHier alles ok. Dezen avond wordt het boekje van Tante Joke voorgesteld in de academie voor
schone kunsten.( ge weet wel, het oud zwembad)
Het boekje is voor het eerste leerjaar en gaat over Nathan .
Voor de rest hier alles in orde.
Tot volgende keer hé vent, en doe het daar goed.
van je Oma
En vinden de leerlingen het daar ook zo leuk? Mij zou het niet verwonderen als ze er al even verveeld bijliepen als hun Vlaamse ambtsgenoten. Misschien streven ze daar wel naar een rommelige speelplaats met losliggende tegels, lokalen met de verkeerde temperatuur, stinkende kleedkapers, en vooral .... vieze toiletten :) Kweste van averechts te doen, typisch puberaal dus.
BeantwoordenVerwijderenuw tantanneke, altijd klaar om de juiste noot aan te slaan :)